Փաշինյանը նեոբոլշևիկ է։ Դա նշանակում է, որ Ծառուկյանի հետ նրա բախումն անխուսափելի էր։

Ծառուկյանի և «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության դեմ սանձազերծած «պատերազմից» հետո երկրում բա՛ն է փոխվել։

Ամենածանր պարտությունը, որ կարող է կրել որևէ քաղաքական գործիչ. նա պարտվեց ինքն իրեն:

Փաշինյանի իշխանությունը գերադասեց արձագանքել իր արդեն միակ հուսալի «գործիքով»՝ ռեպրեսիայով։

Ընտրողների ընդհանուր թվի ընդամենը 33 տոկոսն էր քվեարկել «ժողովրդի վարչապետի» օգտին։ Ի՞նչ 4 տոկոսի մասին է խոսքը։

Փաշինյանական իշխանությանն, ըստ երևույթին, դուր է եկել ոչ միայն «արտակարգ դրություն» բառակապակցությունը, այլև բուն ռեժիմը:

Եվրոպացի գործընկերները մեզ նորից «ասֆալտին են փռել»։

Գլխավոր նպատակը այս ձախողված կառավարության ընդդիմախոսներին պիտակավորելն ու լռեցնելն է:

Պացիենտը կարող է դառնալ ագրեսիվ, բացել սեփական աղբամանն ու փողոցային բառապաշար արտանետել։

Այն, ինչ չէր կարելի «եզին», թույլատրված է իրեն «Զևսի» տեղ դրած պուճուր մարդու անձնական օգտագործման գործիքներին։

Որքան ավելի է ձգվում այդ վիճակը, այնքան «թավշապետն» ավելի շատ է կորցնում իր միակ քաղաքական հենարանը։

Նիկոլ Փաշինյանը Քյարամյանին վատություն է անում՝ փորձելով նրան դարձնել իր մահապարտը։

Փաշինյանն ավելի շուտ կհայտնվի այնտեղ, որտեղ իր տեղն է, այսինքն` պատմության աղբանոցում, քան կհասցնի հաղթել կորոնավիրուսին։

Էժանագին դերասանը դառնում է պետության վրա թանկ նստող պատգամավոր։

Փաշինյանը ոչ մեկի չի վստահում։ Նրա համար մահացու վտանգ են ներկայացնում սեփական կարծիք, կենսագրություն և ուղեղ ունեցողները։

Հայաստանում կորոնավիրուսի վարակի առավել տարածման և հնարավորինս վատ ընթացք ապահոված անձանց շրջանակը կոչվում է ՀՀ կառավարություն, կոչվում է «Իմ քայլը» իշխանական մեծամասնություն, հասկանալի է, Նիկոլ Փաշինյանի գլխավորությամբ:

Փաշինյանի և իր ընտանիքի` մի շաբաթվա մեջ կախարդական փայտիկով կորոնավարակից «ապաքինվելու» զարմանահրաշ փաստը ցրեց բոլոր կասկածները։

Շատ հետաքրքիր ու նաև բնութագրական է, որ Փաշինյանը «հատուկ ծառայությունների» համար մշտապես հենց Իոաննիսյանին է դիմում: