Թուրքական արտադրության մկրատն առած՝ ընկել են ազգայինի, հայկականի, Հայ գրականության հետևից։

Մեզ ոչ թե «նատաշայի» կարգավիճակ ունեցող պետության ղեկավար է պետք ՌԴ–ի հետ հարաբերություններում, այլ արժանապատիվ ու բանիմաց քաղաքականություն վարող լիդեր։

Վայ էն «արևմտամետությանը», որի կարկառուն ներկայացուցիչը Արամ Զ. Սարգսյանն է:

«Ժողովրդավարության ֆորպոստ» Միացյալ Նահանգները թքած ունի, թե ինչ է կատարվում Նիկոլի թվի «նոր» Հայաստանում։

Պողոսից ավելի նիկոլապաշտ է, կածես ուզում է ապացուցել, որ ավելի Ստյոպա Սաֆարյան է, քան Արման Բաբաջանյանը։

Սփյուռքի հետ Հայաստանի իշխանության, կառավարության աշխատանքները ցանկալի մակարդակի վրա չեն եղել։

Նիկոլ Փաշինյանն ուզում է բացել Ամուլսարի հանքը, բայց վախենում է սորոսաթուրքական իր գործընկերներից։

Ինչպես միշտ` անմիջական էր, չափած-ձևած, զուսպ, հավասարակշիռ, ինչպես վայել է պետական գործչին. «աբիժնիկության», քինախնդրության, մանրախնդրության ոչ մի նշույլ։

Եթե թեստավորման ընդգրկումն ու ծավալները նվազեցնես, ինքնաբերաբար՝ ավելի քիչ վարակի հաստատման դեպքեր կստանաս:

Քաղաքական կեցվածքի սարուձորային տարբերությունը, կտրուկ կոնտրաստը միանգամից աչքի զարնեց:

Թավշյա «ուզուրպատորներին» ՍԴ-ում պրոֆեսիոնալներ պետք չեն։

Հայաստանի ղեկավարության, կոնկրետ Նիկոլ Փաշինյանի հետ խոսացող չկա:

Հակահայ և ռուսաստանատյաց Սորոսը՝ իր մանկլավիկների միջոցով, Նիկոլ Փաշինյանի «թավշյա իշխանափոխության» փայատեր է, շահառու և, գործնականում՝ համակառավարիչ:

Փաշինյանը լո՜ւրջ, շա՜տ լուրջ «ճեղքում» է գրանցել հայ-ռուսական հարաբերություններում` հարցազրույց է տվել ռուսական РБК հեռուստաալիքին և իր կոտրատված ռուսերենով հակադարձել Մարգարիտա Սիմոնյանի հայտնի գրառմանը։

Արայիկ Հարությունյանը վերջապես բարեհաճեց իր օլիմպիական բարձունքից մի քանի րոպեով իջնել «Հ1»-ի հարցազրույցի տաղավար ու ինչ-որ բաներ ասել՝ այս տարվա ընդունելության քննություններով հարուցած «բոլոլայի» վերաբերյալ:

Ու այդ պայմաններում դուք երգում-պարո՞ւմ եք...«Տժժո՞ւմ» եք...

Հայաստանը, վախենանք` նաև Արցախը ներսից կրծող կործանարար մանրէն` նիկոլավիրուսը, վաղուց դուրս է եկել տարածաշրջանից, հասել Սփյուռք։

Ինչպե՞ս են ոչնչանում հասարակությունն ու պետությունը: Այսպես: