Ռուսաստանի նախագահի այսօրվա հայտարարությունը հետաքրքրական է մի քանի առումներով:

Նիկոլ Փաշինյանը կտրուկ վերանայել ու փոխե՞լ է իր վերոհիշյալ գաղափարական և կոնցեպտուալ դիրքորոշումը, թե՞ Արցախի հայությունն արդեն Նիկոլ Փաշինյանին տվել է մանդատ։

Մեր դիվանագիտությունը չի «հասցնում» համարժեք արձագանքել Հայաստանի և Արցախի առջև ծառացած մարտահրավերներին։

Այս իրավիճակում հայ-ռուսական հարաբերությունների դեմ դուրս գալը նշանակում է՝ ջուր լցնել թշնամու ջրաղացին:

Սա ձեզ համար «փիառի» կամ ֆլեշ-մոբի տեղ ու առիթ չէ: Սա շոու չէ, վերջապես:

Փաշինյանի իշխանությունը խնդիր է ռուսների համար։

Թավրիզում նախօրեին արձանագրված հակահայկական, հակառուսական, հակապարսկական և ադրբեջանամետ ցույցը մարմնավորված դրսևորումն է ավելի վաղ ուրվագծված ու կանխատեսվող իրական, կանխատեսելի ու կանխատեսված վտանգների:

Իրեն թվում է, թե՝ վե՛րջ, բոլորը մոռացել են, թե ինքն ով է, ինչպես է դրսևորվել, առհասարակ։

Ֆրանսիայի նախագահն ասում է՝ ապացույցներ կան այդ ահաբեկիչների, Ռուսաստանն, ըստ էության հաստատում է դա: Իսկ ԱՄՆ պետքարտուղարը «ձևեր է թափում»:

Մենակ ենք՝ կոնկրետ թշնամուն ռազմաճակատում դիմակայելու հարցում։

Սխալվել էին իրենց հաշվարկներում` թերագնահատել էին մեր հնարավորությունները։

Սա PR-ի կամ PR-վելու տեղ ու հարց չէ։

«Հայկական ժամանակ»-ի խնդրահարույց խմբագրականի հեղինակի բուռն ֆանտազիաները ոչ միայն անհեթեթ են ու տարօրինակ տպավորություն են թողնում, այլև խիստ վտանգավոր են:

Մենք մղում ենք մե՛ր Հայրենական պատերազմը՝ հանուն գոյության:

Գնացել էր, որ լոբբինգ անի Արցախի փուլային կապիտուլյացիայի տերպետրոսյանական «հայեցակարգի» օգտին։

Մեկ ազգ, մեկ բռունցք, մեկ նպատակ՝ ծնկի բերել թշնամուն:

Հայ-ռուսական հարաբերությունների դեմ ուղղված ցանկացած դրսևորում առաջին հերթին նշանակում է «ջուր լցնել» մեր թշնամու ջրաղացին։

«Խաղաղություն պոռալով»` պատերազմ ստացանք։