Դանիելն ո՞վ է, որ անձամբ է հետախուզել Հադրութի տարածքը։ Եվ ամենակարևորը՝ ո՞ւմ թույլտվությամբ և ո՞ւմ օգտին է հետախուզել Դանիելը։

Բանակցային սեղանի տակ մտնելու և Հայաստանը բանակցային առարկա դարձնելու գործընթացը Նիկոլն անվանում է «Հայաստանի համար խաղաղության դարաշրջան բացել»։

Մարդկանց ապրուստը թանկացել է, կյանքը՝ էժանացել, գներն՝ աճել, «հպարտներն»՝ աղքատացել, Նիկոլը՝ փայ մտել։

Փաշինյանն էլ Տեր–Պետրոսյանի պես, փաստացի, գոռաց «Միացո՛ւմ», բայց այնպես իրարից անջատեց զույգ հայկական պետությունները, որ մինչև հիմա արնահոսում են Հայաստանն ու Արցախը։

Նիկոլը պարտավոր է բացահայտել, թե ինչ է ստացել Ալիևից ու ինչ է տվել։ Հակառակ դեպքում նրա գործողությունների դավաճանական վարկածը գերակայող կդառնա տգիտության վարկածի համեմատ։

Թե ինչով կավարտվի Հայաստանի վրա տարվող «բազառը»՝ նոր պատերազմո՞վ, թե՞ պայմանավորվածությամբ, կերևա մոտ ապագայում։ Հայաստանի համար ամեն դեպքում լավ չի լինելու։

Դատելով ամենից՝ Նիկոլը բանակցային սեղանի վրա իրեն վատ չի զգում։ Ավելին՝ թուլացել ու հաճույք է ստանում։

Նիկոլը ստում է։ Ստում է առանց աչքը թարթելու։ Ստում է միշտ ու անդադար։ Նիկոլին ոչ թե հարց պետք է տալ, այլ նրան ուղարկել պատմության աղբանոց։

Նիկոլը հիմա դոլարային միլիարդատեր է դառնում՝ «ժողջանի» հիացական բացականչությունների ներքո։ Նա տակից կդառնա Հայաստանի թիվ մեկ «Սաշիկը»։

Նիկոլի համար կարևորն իր աթոռն է, ներքին կյանքում հակառակորդների դեմ պայքարն ու թալանի հնարավորության ապահովումը։ Մնացածն իրեն չի հետաքրքրում։

Բանակի հետ կապ չունեցող քայլարածներից մեկը՝ «Օմեգան», գնահատականներ հնչեցրեց ֆեյսբուքյան իր էջում, թե բա Տոնոյանն ի՞նչ վատ պաշտպանության նախարար կլինի որ։

Ալիևը չի բավարարվել «զանգեզուրյան ողջույններով» և ֆրանսիական լրատվամիջոցին տված հարցազրույցում նաև հայտարարել է, որ Երևանն է հին ադրբեջանական քաղաք։

Նիկոլը տոպրակների մեջ է գցում զոհվածներին ու թողնում անտեր, Իլհամը՝ ադրբեջանցի զոհերի նկարներով երթ է անում։ Նիկոլը փորձում է մոռացության տալ զոհերին, Արցախը և ամեն ինչ։

Չավուշօղլուն նշել է, որ հայ–թուրքական հարաբերությունները կախված են լինելու հայ–ադրբեջանական հարաբերություններից ու Ադրբեջանի առաջ քաշած նախապայմանների բավարարումից։

Նիկոլ Փաշինյանը Հայաստանի ու Արցախի պարտության դեմքն է։ Խորհրդանիշը։ Պարտության խորհրդանիշը չի կարող խաղաղություն բերել, քանզի միայն իր ներկայությամբ գրգռում ու լկտիացնում է հակառակորդներին։

Նիկոլը գերադասել է կորցնել տարածքներ, տալ հազարավոր զոհեր, բայց հանկարծ անձնական հարվածներ չստանալ, եթե նույնիսկ մի պահ ընդունենք, որ պատերազմը կանգնեցնելու համար նրան կարող էին դավաճան համարել։

Նիկոլն Էրդողանից հանդիպում խնդրեց ու ստացավ հրապարակային ապտակ՝ մերժման տեսքով։

Նիկոլական քարոզչությունը փոխել է իր ոճը։ Եթե մինչև 2020–ի նոյեմբերյան կապիտուլյացիան գերակայում էր պոզիտիվը և «Նիկոլ–ամենակարողի» միֆը, ապա դրանից հետո շրջանառության մեջ մտավ «խեղճ Նիկոլն ի՞նչ կարող էր անել»–ը։