Առաջին քայլը սահմանադրական փոփոխություններից հրաժարվելը պետք է լինի։ Եթե դա չարվի, ապա կնշանակի, որ պատերազմ է հայտարարվում հիմնական քաղաքական ուժերին ու հայության առնվազն 80 տոկոսին։ ՀՀԿ ղեկավարը պատրա՞ստ է նման ռիսկերի։

Երեկ «արևմտամետ» ես, այսօր կարող ես «ռուսամետ» լինել, իսկ վաղն անդամագրվել, ասենք, իսլամական երկրների լիգային ու Բաքվին հրավիրել Եվրասիական տնտեսական միություն՝ քո պատկերացումների մեջ անգամ չտեղավորելով Ղարաբաղը։

Հակառուսական արշավներ կազմակերպելով՝ Սերժ Սարգսյանն ուզում է Կրեմլին ցույց տալ, որ Հայաստանում լուրջ հակառուսական ալիք կա, և ինքը մի կերպ է կարողանում դրա դեմն առնել։

Ընդդմիությունն ահազանգում է խնդիրների մասին, իսկ խնդիրներ ստեղծողը հենց Սերժ Սարգսյանն է: Եվ այս վիճակը երկար շարունակվել չի կարող։ Փոփոխությունները Հայաստանին պետք են օդ ու ջրի պես։

Ցանկացած տեսակի հետ շփվելու դեպքում առաջին հերթին պետք է հիշել նրա ինչպիսին լինելը: Նաև սա՛ պետք է հաշվի առնեն ոչիշխանական ուժերը առաջիկայում սպասվող գործընթացների համատեքստում:

Կա՞ մի պետություն, որի ղեկավարը ձախողվել է բոլոր առումներով և հետընթաց ապահովել բոլոր ոլորտներում, սակայն վերարտադրվելու հայտ է ներկայացրել։ Ո՞վ է հավատում, որ ՀՀԿ ղեկավարը Սահմանադրությունն ուզում է փոխել հանուն մարդու իրավունքների պաշտպանության։

Մարդասպան Բրեյվիկն այսօր 10 անգամ ավելի լավ պայմաններում է ապրում, քան Հայաստանի բնակչության կեսից ավելին:

Հարկավոր է ներքաղաքական կյանքի ստատուս քվոն փոխել, որպեսզի պահպանվի Ղարաբաղի օգտին արձանագրված ստատուս քվոն։

Եթե Հայաստանում իշխանության ընդդիմախոսներին համատարած բանտ չեն նետում, դա դեռ ոչինչ չի նշանակում: Կարողանային՝ կանեին:

Այս ամենը մի տեսակ նմանվում է պահմտոցի խաղալուն։

Դժվար չէ հասկանալ Սարգսյանի հանկարծակի «դուխովանալու» պատճառը. սահմանադրական փոփոխություններ: Նրա վերջին հնարավորությունը՝ մնալու իշխանության: Բայց, ինչպես միշտ, Սերժ Սարգսյանը սխալվում է:

Սերժ Սարգսյանն «Աղդամը մեր հայրենիքը չէ» կամ «Մեր պատկերացումներով Ղարաբաղը Հայաստանի մաս չէ» ոգով շտապեց խոսել փոխզիջումների մասին այն դեպքում, երբ Ալիևը բառ անգամ չարտասանեց այդ թեմայով:

Սաղ հեչ։ Կարևորը որ Սերժ Սարգսյանն անհայտ բացակայողից դարձավ հայտնի հարց տվող։ Մնում է միայն պարզել, թե ինչո՞ւ նա եռակողմ հանդիպման ժամանակ հայտարարեց, որ պատրաստ է ազատագրված 7 շրջանները հանձնել։

Սերժ Սարգսյանի ու նաեւ Գագիկ Հարությունյանի համար այսօր «ռազմաճակատի գիծն» իրենց ու սեփական ժողովրդի միջեւ է՝ ամեն գնով վերջինիս վրա իշխանության պահպանման գերնպատակով։

Ստացվում է, որ Ալիևի ու Սարգսյանի տեսակետները Ղարաբաղի հարցում, մեծ հաշվով, չեն տարբերվում։

Միջազգային հարաբերությունների կառուցվածքի պատճառով պացիֆիստական շարժումները միշտ ձախողվել ու շարունակելու են ձախողվել՝ պարարտ հողի նախապատրաստելով պատերազմների համար:

Ժամանակն է, որ տեղերով փոխվեն սահմանին կանգնած, հայրենիքը պաշտպանող 18-20 տարեկան, աղքատ, ընչազուրկ ընտանիքների երեխաներն ու Ծաղկաձորում «հայրենասիրություն քարոզող» ու տեղեկատվական «պայքարում» մասնագիտացող «երիտնժդեհականները»:

Թեև Սերժ Սարգսյանին Մոսկվայում տեսնող է եղել, բայց քաղաքական առումով նա շարունակում է մնալ «անհայտ բացակայողի» կարգավիճակում։