Հասարակությունը մի հստակ ուղերձ պետք է ստանա: Այն է` երկրում, հատկապես մեր տիպի երկրում, քաղաքական մենաշնորհը վատ բան է:

Երբ մարդկանց դրդում են պայքարել դրսի ուժերի դեմ, ապակողմնորոշում են հանրությանը, դրսի կախվածությամբ արդարացնում են ռեժիմի գործունեությունը և որպես արդյունք՝ ամրապնդում անկախության կորուստը:

Եկեք ասենք, որ օրենքով գաղտնի է պահվում, թե որտեղից գնվում այն ջուրը, որը հայտնվում է նախագահի սեղանին, այլ ոչ թե՝ որքան է ծախսվում: Այստեղ վախենալու բա՞ն ունենք մենք:

Ես չեմ ուզում հավատալ, որ Տիգրան Սարգսյանն այլևս երբևէ առնչություն կունենա պետական կառավարման հետ՝ մասնավորապես դիվանագիտական աշխատանքի տեսքով։

Մինչև 2013 թվականի սեպտեմբերի 3-ը Հայաստանը խիստ պրոարևմտյան քաղաքականություն էր վարում, իսկ դրանից հետո խիստ պրոռուսական քաղաքականություն, որն անհասկանալի է միջնորդների համար։

Ներկա վարկաբեկված ու կիսագրագետ իշխանավորներին փոխարինելու են գալու գրագետ ու լուսավարյալ կադրեր:

Կորուստներից խուսափելու համար անչափ կարևոր է միասնական նոր բևեռի ձևավորումը, որը օրակարգի խնդիր կդարձնի՝ օր առաջ Հայաստանում հասնել փոփոխությունների:

Քառյակն առանձին-առանձին վերցրած՝ վտանգ չի ներկայացնում իշխանությունների համար, դրա համար պետք է միասնական գործեն և միասնական դիրքորոշում հայտնեն։

Բարեկամությունը քաղաքական կատեգորիա չէ։ Մեզ մոտ անձերի խնդիր չի եղել։ Հիմնական խնդիրը մոտեցումն ու երկրի տնտեսության վիճակն է։

Միակուսակցականությունը ու ընդհանրապես ամեն ինչի ու ամեն մեկի կուսակցականացումը վտանգավոր ու նույնիսկ բոլորովին անընդունելի բան է:

Սահմանադրական փոփոխությունների ներկայացրած փաթեթը Շարմազանովի հայտարարության սահմանադրաիրավական հենքն է ապահովում՝ մեկ կուսակցության իշխանություն։

Եթե կառավարությունը հենց նույն օրը չի վերացնում հասարակության աչքը ծակող խնդիրները, ապա նշանակում է՝ կառավարությունում ոչինչ չի փոխվել։

Սերժ Սարգսյանը ասում է հայ ժողովրդին՝ ինձ բացարձակապես չի հետաքրքրում, թե դուք ինչ եք մտածում կառավարության և իմ գործունեության մասին։ Ես անելու եմ այն, ինչ ուզում եմ անել:

Հիմա եկել եք, նեյնիմ եք անում, որ էլ խնդիր չկա լուծելու, ստիպված ենք ջուրը բաց թողնել: Բա լուծեիք, բա կառավարության ստրատեգիան որտե՞ղ է եղել...

Ե՛վ Սփյուռքը պառակտեցինք արձանագրությունների պատճառով, և՛ ոչնչի չհասանք, ինչպես ասացի՝ Ղարաբաղի հարցում Թուրքիան նախապայմաններ է դնում...

Մինչև Սերժ Սարգսյանի իշխանության գալը ավելի քան տասնյակ երկրներ ճանաչել էին Ցեղասպանությունը: Արձանագրությունները հսկայական վնաս տվեցին Հայոց ցեղասպանության ճանաչման գործընթացին։

Եթե Հովիկ Աբրահամյանը հիմա տաք է, դուրս է գալիս՝ ինքը համաձայնվում է, իսկ դա ամենակարճ ճանապարհն է Տիգրան Սարգսյանի կարգավիճակում հայտնվելու, ընդ որում՝ ավելի վատ տարբերակով։

Մտահոգությունը մենք էլ ունենք, որ կարող է՝ չստացվի, որովհետև վարչապետին ներկայացնելիս ի՞նչ ասվեց՝ կուտակայինին ձեռք չտաս, հարկային, մաքսային փոփոխություններին ձեռք չտաս և այլն...