Եթե Ռուբինյան Ռուբենը հայտարարում է, որ հայ-թուրքական գործընթացն առանց նախապայմանների է, ապա նշանակում է՝ կա՛մ ինքն իրեն է չորքոտանու տեղ դնում, կա՛մ իրեն հավատացող պողոսներին:

Լֆիկն այժմ Նիկոլի սրտի օլիգարխն է: Նույնիսկ ավելի լավը, քան Խաչատուր Սուքիասյանը՝ Գռզոն, քանզի Գռզոն ամբիցիաներ ունի և կարող է տակից քաղաքական խաղեր տալ, իսկ ահա Լֆիկը քաղաքական առումով անշառ է՝ «Ով էշ, ես փալան» կարգախոսի շրջանակներում:

Տարբեր են եղել հաճախորդների ճանապարհները դեպի «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցություն, ուսապարկերը տարբեր հետագծեր են ունեցել մինչև Նիկոլին կցվելը, բայց բոլորին միավորել է մեկ բան՝ սրանք բոլորը Թուրքիայի հաճախորդներն են:

Նիկոլի իշխանությունը քաղաքական ճոճանակով ՀՀ-ն վերադարձրեց համայնավարական ժամանակաշրջան, բայց սա ոչ թե բոլշևիզմ է, այլ՝ թրքաբոլշևիզմ:

Նիկոլ Փաշինյանն իր իշխանության պահպանման ու ֆիզիկական անվտանգության ապահովումը տեսնում է թուրքական գծի մեջ:

Եթե Նիկոլի սիրտը երկնիշ կամ նույնիսկ եռանիշ տնտեսական աճ է ուզում, ապա իրենք կարող են գները եռանիշ բարձրացնել և հոպլյա՝ տնտեսության եռանիշ աճն ապահովված է:

Նիկոլը լավ կյանքը խոստանում էր Թուրքիայի ու Ադրբեջանի հետ հարաբերությունները կարգավորելով ու պղնձաձուլարան կառուցելով:

Եթե «խաղաղասիրության» 1-ին փուլի գինը դարձավ Արցախի պետականության ու դրա տարածքների զգալի մասի կորուստը, ապա 2-րդ փուլի գինը կարող է դառնալ Հայաստանի պետականությունը:

90–ականներն ունեին մի քանի խորհրդանիշ, որոնցից մեկը Խաչատուր Սուքիասյանն է, մյուսը՝ Գագիկ Ջհանգիրյանը։ Ջհանգիրյանն ու Սուքիասյանը Նիկոլի «նոր Հայաստանի» կարկառուն ներկայացուցիչներն են։

ՀՀ քաղաքացիները «թավշյա» թալանի են ենթարկվում։ Օրը ցերեկով։ Հեղափոխավարի։

Վահագնին հենց դրա համար էլ նշանակել են նախագահ, որ ոչ թե պետության, այլ մեխի գլխի ֆունկցիա կատարի, Ղարաբաղն Ադրբեջանին չհանձնելն էլ պոպուլիզմ համարի:

2018–ի իշխանափոխությունից հետո մեր հանրությունն ապրում է սկանդալից սկանդալ, շոկից շոկ, ցնցումից ցնցում գրաֆիկով։

Թեև Վահագն Խաչատրյան/Խաչատուրյանը քաղաքականապես տհաս է, բայց նույնիսկ նա է հասկանում, որ Նիկոլը քաղաքական լեշի է վերածվել ու շուտով թռնելու է աթոռից։

Նիկոլը կարող է անգամ սեփական ընտանիքի անդամների արյունը թափել, միայն թե աթոռից չզրկվի, որովհետև վախկոտ է ու ագահ։

Ֆուտբոլի ազգային հավաքականը խայտառակ պարտություններ է կրում։ Սակայն դա չի դառնում ֆուտբոլի ֆեդերացիայի ղեկավար կազմի ու հավաքականի գլխավոր մարզչի հրաժարականի պատճառ։

Նիկոլ Փաշինյանն ու Իլհամ Ալիևը «պասերով» են խաղում: Նիկոլը խոսում է զիջումներից՝ անունը դնելով խաղաղություն, իսկ Իլհամը խոսում է Հայաստանի տարածքներից ու Արցախն Ադրբեջանի կազմում տեսնելուց:

Նիկոլն ավելի մեծ չարիք է, քան մեր թշնամիները, քանզի վերջիններս գործում են անթաքույց ու դիմացից, իսկ Նիկոլը գործում է «խաղաղության» քողի տակ ու թիկունքից:

Կենտրոնական բանկի խնդիրն այս պայմաններում պետք է լինի արտարժույթային ներհոսքը կառավարելն ու դրամի «գերուժեղացումը» կանխելը։