Նիկոլը զգում է, որ միայն Հայաստանի կործանմամբ կա իրեն փրկություն։ Դրա համար էլ ամբողջ աշխարհի հետ կռվեցնում է մեզ, որ հետագայում իրենից «ատչոտ» պահանջող սուբյեկտը չլինի։

Դատելով ամենից՝ Նիկոլը հերթական արկածախնդրության մեջ է ներքաշում Հայաստանը՝ խիստ նյարդայնացնելով Ռուսաստանին, Չինաստանին, Իրանին։

Նիկոլն ինչ ասում է, հակառակն է ապահովում՝ թշնամիների սրտի ուզածով։ Հիշեք, որ 2019–ին հայտարարում էր՝ «Արցախը Հայաստան է, և վե՛րջ»։

Նիկոլն արդեն խոստովանել է, որ «խաղաղության դարաշրջանի» քաղաքականությունը տապալվել է։ Իսկ դա նշանակում է, որ հիմա նա քաղաքական լեշ է, որին պետք է փողոցից վերցնել ու շպրտել։

Նիկոլը Բաքվին ասում է՝ ես պատրաստ եմ Արցախը ճանաչել Ադրբեջանի մաս։

Խորհրդարանում փաստացի միակուսակցական համակարգ է գործում, ինչը փտեցնելու է առանց այն էլ անառողջ «Քաղաքացիական պայմանագրին»։

Էդմոնի ասած «անբարոյականի վաստակը»՝ Ալեն Սիմոնյանը, ՍԴ չդիմելու և ընտրության արդյունքները չվիճարկելու մասով ստում է։

Առողջապահության տխրահռչակ նախկին նախարար ու ներկայիս պատգամավոր Արսեն Թորոսյանին դրել են «Ֆակտոր»–Հ1 մայրուղու վրա, որպեսզի սա լկտիաբար ու ցինիկաբար հայտարարի․ «Արցախի անկախության ճանաչման շանս չկա և չի եղել»։

Նիկոլին թվում է, թե իր խաղերը չեն տեսնում ու «Լադիմիր Լադիմիրիչին» քծնելը վիճակը փրկելու է։

Աննան կարող էր խիստ տոնով տղամարդուն ոչ միայն իր կյանքը պատմել, այլ կյանք բացատրել՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարելի է խաբել ու գալ իշխանության։

Նիկոլը հանուն սեփական աթոռի մեծագույն արկածախնդրության ու մեծագույն ցնցումների մեջ է ներքաշում Հայաստանը։

Բրյուսելյան հանդիպումն այնքան հաջող է անցել Ադրբեջանի համար, որ Ալիևն իրեն թույլ է տվել միջազգային լսարանի առաջ քննադատել Ռուսաստանի գործողություններն Ուկրաինայում։

Հոկտեմբերի 6–ի հակահարձակումն ամբողջությամբ եղել է Նիկոլի գլխավորությամբ ու նա մարտի է նետել ուժեր՝ հանուն սեփական քարոզչության ու նեղ քաղաքական հաշվարկների։

Մի մասը գտնում է, որ Դավթյանը Նիկոլի հրահանգով է նման նախաձեռնությամբ հանդես եկել: Մյուս մասը լրիվ հակառակ կարծիքին է:

Շուշին (և ոչ միայն Շուշին) հանձնվել է Շուշիի ազատագրման օրը՝ 2018 թվականի մայիսի 9–ին, ժամը 17։00–ից 18։00–ն ընկած հատվածում։

Շուշին չէր կարող չհանձնվել, քանզի Նիկոլն էր մեր գերագույն գլխավոր հրամանատար հռչակված։ Ինչպես ասում են՝ Աննուշկան արդեն ձեթը թափել էր։

Ցանկացած նորմալ երկրում Նիկոլի հարցերը հենց նոյեմբերի 9–ին բունկերում կլուծեին, այլ ոչ թե կթողնեին, որ նա այնտեղից դուրս գա ու մի բան էլ մեղավորներ նշանակի։

Նիկոլենք բանակը միշտ են ընկալել որպես պատժավայր։ Իրենց մտածողության մեջ ծառայելը ուղղիչ աշխատանքային գաղութում հայտնվելու պես մի բան է։