Ի՞նչ կարող է տալ Հայաստանին ու, առավել ևս՝ Արցախին մի հանդիպում, որտեղ ո՛չ Հայաստանի, ո՛չ Արցախի, ոչ էլ հայության շահերը ներկայացված չեն ու ներկայացնող էլ չկա:

Արցախի իշխանությունները գրեթե ամենն ասում են, բացի մեկ բանից. չեն նշում այս ամենի իրական մեղավորին՝ ի դեմս Նիկոլ Փաշինյանի ու նրա գլխավորած ՀՀ իշխանության:

Էությամբ նիկոլական իշխանությունը կարող է միայն դեպի նոր պարտություն տանել, որը կվերածվի անշրջելի աղետի:

Նման ձեռքսեղմումներով Նիկոլ Փաշինյանի հետապնդած նպատակներից մեկն է՝ հաղթող ու անվանի մարզիկների հետ շփման պատկերով «լեգիտիմացնել իր բերած ավերն ու արյունը»:

Այդ «գործիքների» ու նրանց թելերը քաշողների մեղքով ամբողջ ժողովուրդների, պետությունների, միլիոնավոր ու միլիոնավոր մարդկանց ճակատագրեր են խեղվում, կործանվում, խաթարվում։

Արմեն Գրիգորյանը, առանց շրջասացությունների, առճակատ և ուղիղ արտահայտում էր իր վերաբերմունքը Արցախն ու Հայաստանն աղետած, գլխակեր իշխանության ու դրա պարագլխի նկատմամբ:

Նիկոլ Փաշինյանի իշխանությունը ցինիզմի շշմեցուցիչ դրսևորումներ ունի:

Ալիևը, Փաշինյանի հետ պայմանավորված, ավելացնում է ագրեսիվ դրսևորումները, որպեսզի հողատու-կահիտուլյանտը, թշնամուն հերթական զիջումներն անելու «կռուտիտներ» ունենա:

Հայաստանում ԱՄՆ դեսպանուհին ու ԵՄ ներկայացուցիչը կարող են ցնծալ․ իրենց սիրելի ՔՊ-ն՝ Նիկոլ Փաշինյանի գլխավորությամբ, այսօր արձանագրեց հերթական հակաժողովրդավարական «նվաճումը»։

Տոյվո Կլաարը Ալիևից խավիարային կաշառքներ է ստացել՝ նման հակահայ հայտարարություն անելու համար:

Որքան շատ է Նիկոլ Փաշինյանը ճամարտակում «խաղաղության օրակարգից», այնքան ավելի ու ավելի է ագրեսիվանում թշնամին:

Վարդան Օսկանյանի դեմ Նիկոլ Փաշինյանի ու նրա քպ-ոների կեղտակոլոլ քարոզչական արշավանքի հիմնապատճառն այն է, որ նշվել է՝ ճար կա:

Տնաբույծ «բնապահպանիստները», ամենայն հավանականությամբ, կմիանան ադրբեջանցի իրենց գաղափարակից ընկերներին:

Հայաստանը պետք է ազատել ադրբեջանական ու թուքական գերությունից: Այլ ելք չկա: Այլ ելքը բնաջնջվելն է:

«Նիկոլի թվի Հայաստանում» կայուն է ու պարբերաբար դրսևորվում է մեկ բան՝ իշխանական քարոզչության կացնային մանիպուլյատիվությունը:

Փաշինյանի սատանայական գլուխգործոցներից մեկն էլ այն է, որ ինչ աղետ ասես՝ կարելի է երկրի ու ժողովրդի գլխին բերել, պատերազմի տանել, բայց «փիարվել» «խաղաղության օրակարգով»:

«Հայ-ադրբեջանական բանակցությունների» օրակարգում Հայաստանի շահերի հարց չկա, այդ «բանակցություններում» Հայաստանն անգամ ներկայացուցիչ չունի:

Եթե «իրենց մարդն» է, ապա ամենից կեղտոտ ու արյունարբու բռնակալին էլ կպատվեն: