Գարշելի է այս ամենը: Հաղթանակը այսկերպ են մսխում:

Իշխանությունը և «արքունիքին» կից հատվածն ինքն իր համար քեֆ է անում ու տոնում, իսկ ժողովուրդն այդ ամենից իրեն պահում է մեծ հեռավորության վրա:

Փորը քթին հասած «էլիտան» կոնյակ ու շամպայն էր խմում ու ֆսսալով հարցազրույցներ տալիս. ոչինչ չեն ասում, բառերի շարան է ու ռազմահայրենասիրական «բըխկոց»:

Միգրացիոն պետական ծառայության պետ Գագիկ Եգանյանը, զարմանալիորեն, «աչքաչափով» է ներկայացնում արտագաղթի ծավալները:

Եվ այս կազմով համալրված ԱԺ-ն պետք է կարողանա դիմագրավել երկրի առջև ծառացած մարտահրավերների՞ն:

Ապշեցուցիչն այն է, որ Տարոն Մարգարյանն է մանդատից հրաժարվել: Սա նշանակում է, որ նրա կուսակցության ղեկավարն իրեն արդեն «հաղթեցրել» է Երևանի ավագանու ընտրություններում:

2018-ին լրանում է Ղարաբաղյան շարժման 30-ամյակը: Սակայն մենք, զարմանալիորեն, հայտնվել ենք «ՀՀԿ-ի սովետի» մեջ (դարձ ի շրջանս յուր):

Հայրենիքը կրկեսի եք վերածել ու կարծում եք, թե ամենուր այդպե՞ս է:

ՀՀԿ ղեկավարը «ռեյտինգային» ընտրակարգով վարձկանների հասարակություն ու վարձկանների թիմ ձևավորեց:

Մեղսակից են դարձնում նաև ՀՅԴ-ին: ՀՅԴ-ն էլ դեմ չէ:

Ուրախ չէ անգամ Սերժ Սարգսյանը, քանի որ զգում է, որ 2018-ին՝ իր նախագահական լիազորությունների ավարտին, ինքը կախված է լինելու այսօր իրեն հպատակվող «ռեյտինգայիններից»:

Քանի դեռ Սերժ Սարգսյանը նստած է Բաղրամյան 26-ում, Հայաստանում ընդհանրապես, Երևանում՝ մասնավորապես, ոչինչ էլ չի փոխվելու:

Ընտրությունները հիմնականում կեղծվել են կրկնաքվեարկությունների, այլ ոչ թե ընտրակաշառքի միջոցով:

ԶԼՄ-ներին «սնունդ» է պետք, որ «ծամեն». գրեն ու գրեն, թե «անորոշությունը շարունակվում է ՀՀԿ-ում»: Մինչդեռ, անորոշ է երկրի ապագան:

Այս ամբողջ «բազառի» պատճառն այն է, որ ոմանք հասկանում են, որ 2018-ին վերջանում է Սերժ Սարգսյանի նախագահական լիազորությունը:

Լեգիտիմությունը «բեզռազմեռնի» հասկացություն է: Մեկ տեսար՝ կա, մեկ էլ տեսար՝ հայտնվել է ՀՀԿ-ի «պադվալում» կամ էլ SAS-ի վաճառասեղանին: Կոկորդիլոսի կողքին:

ԵԼՔ դաշինքի մուտքը խորհրդարան ողջունում ենք: Վստահ ենք, որ ԵԼՔԸ Սերժ Սարգսյանին վարչապետի պաշտոնում տեսնելն է:

Սամվել Բաբայանի կալանքի որոշումը քաղաքական բնույթ ունի։