Հայաստանի իշխանությունները շարունակում են արհամարհել հասարակության դժգոհությունը՝ պարգևավճարների հետ կապված։

Ապօրինի պարգևատրումը համակարգային կոռուպցիայի բաղկացուցիչ մասն է:

Իշխանության համար կարևոր են ընտրատուրիստների մասնակցությունը հանրաքվեին, այլ ոչ թե ՀՀ քաղաքացիների անվտանգությունը:

Փաշինյանի կողմից անվտանգությունը որպես լուծման անկյունաքար ներկայացնելը սխալ է:

Նույնը պատրաստվում են անել պաշտպանության ռազմավարության հետ։ Հաջորդը, ըստ ամենայնի, կլինի Ազգային անվտանգության ռեֆորմը։

Ո՞րն է այն կարմիր գիծը, որից այն կողմ Փաշինյանը պատրաստ չէ փոխզիջման։ «Մյունխենյան սկզբունքներում» և վարչապետ Փաշինյանի մոտ երկու տարվա գործունեության ընթացքում այդ կարմիր գծի մասին երբևէ հստակ չի խոսվել։

Նաև կարանտինի ռեժիմի հարցերն է պետք շատ արագ լուծել։

Աչքս տեսնի այս չորս հարցերի պատասխանները: Մնացածը՝ քամի է։

Հայաստանում սպասվելիք հանրաքվեն հակասահմանադրական է, այդ մասին վաղուց է նշվել։

Շուրջօրյա ուղեկցվո՞ւմ են բոլոր կասկածելի ժամանողները, ներառյալ բոլոր նրանք, ում հետ հաղորդակցվում էր երկիր ժամանածը:

«Պողո՜ս», դու գնա վայելիր հեղափոխության դառը պտուղները։

Դժվար է հիշել, թե երբ են տնտեսական վիճակագրության հրապարակումներն այսքան քաղաքականացված եղել: Թե՛ սպասումի, թե՛ մատուցման առումով: Հատկապես համախառն ներքին արդյունքի հաշվետվությունը:

Ու ամեն անգամ Արցախի կարգավիճակի վերաբերյալ իր դիրքորոշումը հստակեցնելու փոխարեն, առաջ է քաշում հերթական մակերեսային, հպանցիկ ձևակերպումները (միկրո, մինի, նանո…)։

Նորմալ երկրներում նույնիսկ նման բաների մասին մտածելը կհամարվի հանցագործություն:

Իմ գրառումից հետո ժամերի ընթացքում տարբեր մարդկանց կողմից ստացել եմ տվյալներ կոնկրետ իմ մատնանշած հրապարակման օգտատիրոջ և նրանց քաղաքական կապերի մասին:

Միակ բանը, որտեղ վարչահրամայապետ Փաշինյանն իրոք անկրկնելի է, չափ ու սահման չճանաչող ցինիզմն է, փարիսեցիությունը և դեմագոգիան։

Հալվա-հալվա ասելով՝ ժողովրդի բերանը չի քաղցրանա։

Իրավաբանության նկատմամբ սեռական ոտնձգություն կատարող մեր որոշ «գործընկերների» համար միակ համաչափ պատիժը կարող է լինել հարկադիր ուսուցումը։