Փաշազադեի ու Փաշինյանի վերաբերմունքն ու բառամթերքը ՀՀ-ի ու Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի նկատմամբ նույնն են: Երկուսն էլ ատում են Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին: 

Հույս ունեմ, որ վերջապես ՀՀ-ում հարցեր կտան այն կառավարությանը, որն ամեն ինչ տանուլ տվեց, ամեն ինչ հանձնեց, ամեն ինչ դավաճանեց և շարունակում է մնալ կառավարություն։

Տեխնոլոգիան, որով կործանում են պետությունները, պետականության ինստիտուտների և հոգևոր ինստիտուտների փլուզումն է։ Եկեղեցու դեմ արշավը «դագաղի վերջին մեխն» է։

Փաշինյանը Գարեգին Բ–ի դեմ հարձակվել է Փաշազադեի անուղղակի հրահանգով։ Նա Ալիևին է հաճոյանում դրանով։

Ոչ ոք դեռ չի հաղթել որևէ եկեղեցու կամ կրոնական կազմակերպության դեմ պատերազմ հայտարարելուց։ Սա անձի հարց չէ, սա ավելի խորքային պայքար է։

Նիկոլ Փաշինյանը պատերազմում է ընդդեմ բարոյականության ու քրիստոնեական արժեհամակարգի: Այդ երևույթը դեռ գահավիժելու տեղ ունի:

Ով չի ցավում Արցախի կորստի համար, նա սիրտ ու հոգի չունի, նա հայ չէ։ Բայց ով մտածում է կամ խոստանում, որ հենց վաղը կարելի է Արցախը հետ բերել, նա կա՛մ խելք չունի, կա՛մ արկածախնդիր է։

Եթե ռուսական զորքերը դուրս բերվեն Հարավային Կովկասից, Ադրբեջանը գայթակղվելու է մեկ գիշերում պատերազմով լուծել իր բոլոր խնդիրները ՀՀ-ի հետ: 

ՀՀ անվտանգության մասով Նիկոլն ու հայերի որոշ մասը հույսը դրել են ընտանեկան բռնության զոհ հանդիսացող Մակրոնի վրա: Փաշինյանը հազիվ էլ նման երաշխավոր գտներ:

«Մայր Հայաստանն» ընտրություններին գնալու է առանձին։ Նիկոլ Փաշինյանը վերարտադրվելու շանս չունի, ոչ մի ուժ 50 և ավելի տոկոս չի ստանա։

Հարավային Կովկասում պետք է լինի կապվածություն, այլ ոչ թե կտրվածություն, իսկ «միջանցքի» տրամաբանությունը հենց կապի խզումն է։

Մենք պատրաստ ենք հնարավոր բոլոր եղանակներով աջակցել ՀՀ-ի պաշտպանության, սուվերենության և տարածքային ամբողջականության ապահովմանը։

Նիկոլն այլևս հանրային վստահություն չունի։ Հենց այդ պատճառով էլ դարձել է նյարդային ու հիստերիկ։

Հայաստանում փորձում են անել այն, ինչը ժամանակին արել են մերձբալթյան երկրներում, Ուկրաինայում, Վրաստանում: Ամբողջությամբ նույն քայլերն են, նույն քարոզչությունն է։

Քաղաքին օր առաջ պետք են ավագանու արտահերթ ընտրություններ, սա անիշխանություն է։

Օրվա իշխանությունը պայքարում է իր թալանի իրավունքը պաշտպանելու համար: Վազգեն Սարգսյանին դարձրել են առևտրի առարկա:

Ո՛չ ԵՄ-ն, ո՛չ ՆԱՏՕ-ն պատրաստ չեն պատասխանատվություն ստանձնել Հայաստանի անվտանգության ապահովման և նրա տնտեսական բարեկեցության ապահովման համար։

Քաղաքացու վրա թքել, վիրավորել, հիմա էլ՝ ծեծել։ Ու էս իշխանությունը մտածում է, որ ինքը կարո՞ղ է կրթել որևէ մեկին, էս ոճով պետք է կրթե՞ն։