Հայաստանում արևը, անձրևը, ամպրոպն այլևս տարերային աղետի աղբյուր են դառնում, քանի որ Հայաստանի իշխանությունն է տարերային մեծ աղետ։

Նիկոլի արկածախնդրությունը մեզ թշնամացնում է ՌԴ-ի ու Իրանի հետ․ շտապելու են օգտվել Ադրբեջանն ու Թուրքիան։ Գինը դառնալու է ՀՀ-ն, որին սպառնում է Արցախի ճակատագիրը։

ԱՄՆ-ն Հարավային Կովկասը դիտարկում է բացառապես որպես տարածաշրջանի երկրների դեմ գործողությունների ցատկահարթակ։

Վաշինգտոնի ուզածը Ռուսաստանին մեր տարածաշրջանից հեռացնելն է։ Դրա գինը մինչև 2023-ի սեպտեմբեր Արցախն էր։ Հիմա անցել են Հայաստանով վճարելու ռեժիմին։

ՀՀ-ում հակառուսականությունը կա, քանի որ դրա համար կա վճարող Արևմուտք։ Ծախսվում են տասնյակ մլն դոլարներ։ Այս հիստերիան մեկ օրում կվերանա, եթե դադարեն վճարել։

Արցախցիները պետք է կոմպակտ բնակության վայր ունենան, որ կարողանան պահպանել իրենց մշակույթը: Հայաստանն արցախցիների տունն է:

Արտատարածաշրջանային ուժերի ներգրավումը (Փաշինյանը դրանով է զբաղված) լրջագույն սպառնալիք է և պատերազմի խաչմերուկ է դարձնում Հայաստանը։

Կովկասում խաղաղ կարգավորումը չի համապատասխանում ԱՄՆ ազգային շահերին: ԱՄՆ-ում ոչ ոք լրջորեն չի մտածում ո՛չ Ադրբեջանի ժողովրդի, ո՛չ Հայաստանի ժողովրդի մասին։

Երևանն իր ձեռքով ռիսկի է դիմում լրջորեն ապակայունացնել իրավիճակը Հարավային Կովկասում, այդ թվում՝ ի վնաս սեփական երկրի անվտանգության։

Հայաստանին ԵՄ ոչ ոք չի հրավիրում, ուստի ինչ-որ հանրաքվե անցկացնելը սկզբունքորեն հիմարություն է։ ՀՀ-ին ոչ ոք չի ընդունի ԵՄ՝ ոչ մի պարագայում, նույնիսկ ի հեճուկս ՌԴ-ի։ 

Միայն Հայաստանում կարող են հանդուրժել պրոթուրքական իշխանություն, բայց դժգոհել, որ հարևան Իրանի նախագահը իրանցի ազարի է ընտրվել։

Վաշինգտոնի ակտիվության աճը ՀՀ-ում պայմանավորված է տարածաշրջան ներթափանցելու փորձերով։ Հայաստանի համար դա լավ ավարտ չի ունենա։

ԵՄ-ի թեման քաղաքական նպատակով են դրել շրջանառության մեջ, որպեսզի փորձեն թաքցնել ադրբեջանական պահանջով Սահմանադրության փոփոխության հարցը:

Նիկոլ Փաշինյանի և իր թիմակիցների կողմից սնուցվող հակառուսական ալիքն այս տարվա ընթացքում վերածվեց արդեն հակառուսական հիստերիայի և ճղճղոցների։

Փաշինյանի տատանումները քաղաքական գործչի դիրքորոշումը չէ, որի հետ կարելի է լուրջ բանակցել, հետևաբար, նրա վստահությունն ընկնում է և արդեն զրոյական է։

Նիկոլ Փաշինյանը պինգպոնգային դիվանագիտություն է վարում։ Մի կողմից ԱՄՆ-ն է հարվածում, մյուս կողմից՝ Ադրբեջանը։ Ինքը ծուղակի մեջ է ու ծուղակի մեջ է գցել Հայաստանը։

Փաշինյանը չի հասկանում՝ միջազգային խոշոր խաղացողների կողմից ընթանում է մեծ կռիվ, մեծ խաղ, որի ընթացքում կարող են պետություններ վերանալ, ցեղասպանություններ լինել։

Արևմուտքը ԼՂ-ն դիտարկում էր որպես խոչընդոտ Կովկասում իր բազան ստեղծելու համար։ Դա լուծելու համար պետք էր ազատվել ԼՂ-ից և բարդել պատասխանատվությունը ՌԴ-ի վրա։