Պատերազմ ու պարտություն բերող իշխանությունները հիմա բոլորին փորձում են վախեցնել պատերազմով՝ ներկայանալով որպես խաղաղության աղավնի․ այդ ապրանքն արդեն հնամաշ է:

Խաղաղության պայմանագրի արդյունում Հայաստանը պետք է ռազմաքաղաքական դաշինք կնքի Թուրքիայի և Ադրբեջանի հետ։ Միայն այդպիսի ՀՀ-ում Փաշինյանը քաղաքական ապագա ունի։

Բերձորի միջանցքի փակման պատճառը ՀՀ վարչապետ կոչեցյալի կողմից Արցախի ուրացումն էր։ Բացման բանալին ՀՀ-ում է։ Միայն իշխանափոխությունը կարող է շտկել իրավիճակը։

Արցախն Ադրբեջանին հանձնելու համաձայնություն տալով՝ Նիկոլ Փաշինյանը հարցականի տակ է դրել Հայաստանի անվտանգությունն ու գոյությունը: 

Փակելով Ղարաբաղի թեման, իսկ Նիկոլ Փաշինյանը փակեց Ղարաբաղի թեման, նա այդ տարածքներում բացարձակ իշխանությունը փոխանցեց Բաքվին, որն իր տարածքում կարող է անել ամեն ինչ։

Ադրբեջանը վերջին օրերին սկսել է է՛լ ավելի սրել իրավիճակը՝ արգելափակելով Լաչինի միջանցքը, քանի որ Փաշինյանը Ղարաբաղը ճանաչել է Ադրբեջանի մաս։

Փաշինյանը «քննիչ» հանձնաժողովում ագրեսիվ պրոադրբեջանական քարոզ էր իրականացնում իր արածներն արդարացնելու և իր անելիքների հիմքերը գցելու համար:

Ռուսաստանը բացասական է վերաբերվում Թուրքիայի և Ադրբեջանի կողմից օդային կառավարման միասնական համակարգ ստեղծելու մտադրությանը։ 

Փաշինյանի մոտ դիվանագիտական ու ռազմաքաղաքական գիտելիքների բացակայությունը, ծրագրի չգոյությունն ու որոշումներ կայացնելիս ոչ ռացիոնալությունն են հասցրել այսօրվան։

Հանուն սեփական կաշին փրկելու և նյութական շահ ստանալու՝ «ժողվարչապետը» Ալիևից ավելի ադրբեջանամետ է դարձել, Էրդողանից՝ ավելի թուրքամետ։

Ինչո՞ւ է Փաշինյանը կռվից հետո բռունցքները թափահարում, եթե ի սկզբանե ԼՂ ինքնորոշման վերաբերյալ դիրքորոշում չի ունեցել, չի պնդել, մի քանի տարբերակ չի առաջարկել։

Արցախի պաշարման հիմքը դրվեց 2022թ․ հոկտեմբերի 6-ին Պրահայում, որտեղ Նիկոլ Փաշինյանը ճանաչեց Արցախն Ադրբեջանի կազմում։

Տեսնում ենք ոչ թե բանակցություններին օգնելու, այլ տարածաշրջան ներթափանցելու, ՌԴ օրինական շահերի վրա ճնշում գործադրելու և որոշիչ դեր ունեցող ուժ հաստատվելու ցանկություն։

ՀՀ-ն ու Արցախը չդադարող ցնցումների մեջ են, քանզի մեր երկիրը դարձել է աշխարհաքաղաքական կռվախնձոր։ Օրվա իշխանությունն արտաքին քաղաքական վեկտոր է փոխում։

Հարավային Կովկասում ԵՄ քաղաքականության իրական պատճառը Ռուսաստանին տարածաշրջանից դուրս մղելն է, այն աշխարհաքաղաքական առճակատման թատերաբեմ դարձնելը։

Առաջին անգամն է, որ Հայաստանի ղեկավարը, տվյալ դեպքում՝ Փաշինյանը, ասում է Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականությունը ճանաչելու և դրանում ԼՂ-ն ներառվելու մասին։

ՔՊ-ականների մոտ գլխապտույտ է անպատժելիությունից: Հեղափոխական էյֆորիան անցել է ժողովրդի մոտ, բայց այդ էյֆորիան գագաթնակետին է հասել «քայլիստների» մոտ:

Ունենք ոչ լեգիտիմ իշխանություն, որն ապօրինաբար հանդես է գալիս ժողովրդի ու պետության անունից: Սրա քաղաքական կապիտալիզացիան պետք է դրսևորվի իշխանափոխության ձևով: