Նիկոլ Փաշինյանի գաղափարական դատարկությունը մի օր պետք է լցվեր։ Եվ լցվել է։ Լցվել է Լևոն Տեր–Պետրոսյանի դավանած գաղափարներով։

Ի կատար ածել Ռոբերտ Քոչարյանին ճաղերի հետևում տեսնելու ադրբեջանական «մեծ երազանքը»։

Երբ ռացիոնալիզմն ու պոպուլիզմը կանգնում են դեմ–դիմաց, առաջանում է լուրջ կոնտրաստ։

Փաշինյանը հեռակա կարգով կռիվ է տալիս Պուտինի դեմ։

Օպերացիայի գլխավոր հրամանատարն, անկասկած, Նիկոլ Փաշինյանն է։

2018–ի ապրիլին փողոց փակող, նախկինը մերժող ու նոր Հայաստան պահանջող զանգվածը հաստատ չգիտեր, որ դառնալու է հնագույն Հայաստանի վերակենդանացման գործիքը։

Ծովից ծով ու լճից լիճ Հայաստան պահանջողները միայն ձևով են իրարից տարբերվում, իսկ ահա բովանդակությամբ նույնն են։

Վերացնել դատարանները, ստեղծել հեղափոխական «խունվեյբիններից» կազմված հավատաքննիչ (ինկվիզիցիոն) մարմիններ։

Փաստորեն, այս իդիոտիզմը կարող էր լինել 2008–ին, բայց թույլ չտրվեց։ Դրա համար են էս քայլարածները դատում Ռոբերտ Քոչարյանին։

Դեստրուկտիվիզմի և համատեղ գործած հանցանքի վրա հիմնված իշխանական թիմն, ի վերջո, փլուզվում է առաջին իսկ թեթև հպումից։

Նիկոլը դարձել է վարչապետ, բայց էությունը, սադրանքների զինանոցը, ձեռագիրը չի փոխվել. մնացել է նույն «տաղանդավոր» սադրիչը, ինչ 5 տարի, 10 տարի, 15 տարի, 20 տարի առաջ։

Փաշինյանը փաստացի ֆաշիստական մեթոդոլոգիայով է զավթում իշխանությունը։ Փաշինյանական ֆաշիզմն առանց գաղափարախոսության է։

Եթե մեղադրողներն ասում են` մածունը սև է, ուրեմն սև է. ո՞վ է ինքը, որ նրանց ասածին «չէ» ասի։

Նույնիսկ խոսվում էր զիջումների դիմաց Հայաստանին տրվելիք թվի մասին՝ 5 միլիարդ դոլար։

Դատելով ամենից՝ կառավարության շենքը կամաց-կամաց դառնում է կենդանիների հավաքատեղի: Նկատի ունեմ շենքի դիմաց բերվող կենդանիներին:

Գագիկ Ծառուկյանն ու Էդմոն Մարուքյանը ճնշումների, շանտաժի կամ բնածին վախի ազդեցության տակ են «ազատ» քվեարկություն իրականացրել։

Հանրության գիտակից հատվածը պետք է պաշտպանի սահմանադրականությունը։

«Թավշյա» տղաներն ու աղջիկներն այսօր իրար են ճղում «վոժդին» հավատարմության երդումներ տալու համար, բայց վաղը...