Նիստի դռնփակ լինելը նորից թևավորել է որոշ պատգամավորների, ու նիստում քննարկումը ներկայացնում են սեփական մեկնաբանություններով։

Եթե բանակում ծառայած լիներ, կարելի էր հարցնել, թե Սեյրան Օհանյանի օրոք ի՞նչ զորանոցում է մնացել։

Դաժան է, բայց արդար։

Սա ոչ թե մարդասիրական քայլ է, այլ նույն դավադիր քաղաքականության շարունակությունը, ուրիշ ոչինչ։

Ժամանակի կորուստ է խորը իմաստներ փնտրել իր գրածում, զուտ գովազդ է։

Հայաստանին սպառնացող ու մեզ թշնամի Թուրքիային ցավակցում է, իսկ բարեկամ Իրանին՝ ոչ։

Հենց ձեր ապիկար ու դավաճանական թայֆան է բանակը տարել դիտավորյալ պարտության, որից հետո արդեն 2 տարի էլ մի փամփուշտ չի գնել բանակի համար։

Սրանք ոչ թե պայքարում էին թալանի դեմ, այլ պարզապես նախանձում էին, որ թալանողը, ախրաննիկով ման եկողը, բյուջե լափողն իրենք չեն։

Իրականում՝ բոլորով միասին դաշտն ամայացնում են, և արժեզրկում են բոլորին և ամեն ինչ։

Հայաստանի այս ռազմավարական շահերի պաշտպանության պետական մակարդակով առաջ մղումը մեզ համար լայն դաշտ է բացում նոր դաշնակիցների որոնման և նոր որակի հարաբերությունների կառուցման համար այն պետությունների հետ, որոնց ստրատեգիական շահերին սպառնալիք է Թուրքիայի ազդեցության աճն աշխարհում։

Դուք ո՞վ եք, այ Գուգո, որ պիտի ձեզ չընտրածների ճակատագիրը որոշեք, ոչ թե մանր-մունր թոշակ-նպաստ ու էլիեսիմինչիգլուխ հարցերը, այլ ճակատագիրը:

Ինչո՞ւ է իշխանությունը ուզում մոռացության տալ Լաչինի թեման, շատ լավ իր ելույթում ասաց ՔՊ-ական պատգամավոր Գուրգեն Արսենյանը։

Սա դարձել է այսօրվա դավաճանի նյութը և ազատորեն լողում ջրի երեսին գարշահոտություն տարածելով։,

Կրկին «մեղավորներ» եք փնտրում:

Ռազմավարական գործընկերոջը չպետք է քծնել տեղի-անտեղի առիթներով, այլ աշխատել հետը փոխշահավետ և փոխադարձ վստահության մթնոլորտում։

Քանզի Հայաստանը և Իրանը, լինելով երկու պետություն, հազարամյակների խորք գնացող միևնույն քաղաքակրթության ներկայացուցիչներն են

Իշխանությունն ասում է՝ չենք կարող ապահովել ո´չ Արցախի, ո´չ Հայաստանի անվտանգությունը, իսկ ռուսական ներկայությունը սպառնալիք է։

Այդ այդ չթույլատրված աշխատանքը նա կատարել է վարձատրության դիմաց: