Մի՞թե կրկին գործ ունենք ինչ-որ զավեշտալի թարգմանչական սխալի հետ։

Տպավորություն է ստեղծվում, որ մի հեռավոր աֆրիկյան երկրում ենք։

Հայերը ցեղասպանության ենթարկվեցին, երբ պետություն չունեին։ Պետությունն այն նվազագույնն էր, որ պետք է լիներ ցեղասպանությունը կանխելու համար։

Իրենց աշխատանքը ձախողած, բայց հրաժարական չտվածները գրում են, թե 2018-ին հաղթեց քաղաքացին և մենք պահելու ենք այդ հաղթանակը։

Ստացվում է, որ չեն բացառում, օրինակ, Ադրբեջանի կազմում Արցախի որևէ կարգավիճակի մասին։

Լավ, քանի՞ անգամ պիտի պատմությունը կրկնվի, որ մենք գիտակցենք մեր սխալներն ու վերջապես խելքի գանք:

Այն քաղաքացու, ով արդեն մոռացել է Մաշտոցի պողոտայի խորովածը և մնում է ոսպի փոխարինիչի հույսին:

Վերընթերցենք մեկ այլ հեղինակի կարծիք՝ «Աննախադեպ երևույթները սովորաբար կրկնվում են»։

Հիշեք բոլոր այն ձրիակեր չինովնիկներին, ովքեր պարգևավճար են ստանում և մեր հերոս վետերաններին, ովքեր դեղի փող չունեն:

Չստիպեք, որ արյան գծած սահմանը պաշտպանենք ձեզանից և ձեր արյունով:

Ամեն պատեհ և անպատեհ առիթներով լայվ մտնող վարչապետը շարունակում է լռել:

Վեր կաց գերեզմանից, Անդրանիկ ծյոծա:

Այս օրերին ՀՀ կառավարությունն ավելի վերամբարձ ու ամպագորգոռ է խոսում, քան նույն ԱՄՆ կառավարությունը:

Դա՞ է ձեր պատկերացրած արտաքին քաղաքականությունը:

Հենց այսօր երկու տարի առաջ Հանրապետության հրապարակում բեմ բարձրացրին Ռոբերտ Աբաջյանի ֆեյք պապին։

Շատ շուտով կտեսնենք պարզապես տապալված արտաքին քաղաքականություն:

Փաշինյանը դեմքի մկանը չի շարժում։ Կարծես ո՛չ տեսել է, ո՛չ լսել։

Երկու օր անց միայն հերքում գնաց, այն էլ ո՛չ Նիկոլի, ո՛չ արտգործնախարարի, այլ ԱԳՆ խոսնակի մակարդակով։