Իսկապես առանց զգացմունքի ենք սկսել ընկալել բոլոր լուրերը: Համարյա առանց բացառության:

Նիկոլ Փաշինյանը հարց էր հնչեցրել․ «Կորոնավիրուսն ո՞ւմ շունն է», հիմա պարզվում է, որ հենց իր շունն է։

Նույնիսկ հիմա շատերը պնդում են, որ իրենք այնտեղ չեն էլ եղել:

Արցախ շահած Նախագահը եռատոնին հանրությանը կներկայանա մեղադրյալի աթոռին։

Սա զավեշտ չէ, սա ծաղր չէ..․ սա որպես իրավաբան չեմ կարող ասել՝ ինչ է։

Փակ տարածք այցելած մարդկանց բազմաթիվ հերթեր ու կուտակումներ են գոյանում:

Այն տեղի ունեցավ հռչակված գաղափարների և լոզունգների սնանկության պատճառով:

Փաստացի շատ քիչ դատավորներ են մնացել, ովքեր որոշում են կայացնում օրենքի և խղճի համաձայն:

Ոմանց համար իրոք կյանք է լինելու կորոնավիրուսից հետո եկող ներդրումների հոսքը։

Կա՞ մեկը`այնտեղ, «թավշյա ընտրովի, սարքովի արդարադատության» արատավոր համակարգում, որ կարող է պատասխանել այս հարցին։

Հայաստանի դատավորներին կարելի է պայմանականորեն բաժանել երկու խմբի։

Նիկոլը փոխանակ զբաղվի երկրի արդյունավետ կառավարմամբ, ողջ օրը բլիժնի բոյ է մտել իր անցյալի հետ։

Ապօրինի հարստացման և համատարած ու լկտիաբար ատելության, բռնության և խտրականության խոսք տարածելու համար։

Փորձում եմ հասկանալ, թե որն է ներկայիս իշխանությունների ցինիզմի գագաթնակետը, բայց նրանք շարունակում են գրավել նորանոր բարձունքներ։

Արդյոք պատրաստվո՞ւմ են հետ վերադարձնել տրանս չինովնիկների մարտ ամսվա պարգևավճարը։

ՀՀ-ում այդ գլխարկի կարգախոսով իշխանություն են զավթել սատանայի հետ գործարքի մեջ մտած մարդիկ:

Զավեշտը էն է, որ իրանց թվում է՝ իրենց հետ դա չի պատահելու։

Երկրում առկա սոցիալ-տնտեսական ծանր իրավիճակից ելներով։