Այդ համաձայնությունը, որն անվանում են խաղաղ պայմանավորվածություն, կբերի Հայաստանի նոր կապիտուլյացիայի: Առաջինը 2020թ․ նոյեմբերի 9-ին էր, իսկ սա լինելու է Հայաստանի կապիտուլյացիան:

Պատերազմն Արցախում և Հայաստանում քիչ հավանական է։ Պատերազմի վտանգն ուռճացվում է ՀՀ իշխանությունների կողմից՝ ընթացիկ, ինչպես նաև հետագա զիջումներն արդարացնելու համար։

Անկախ Հանրապետություն, պետականություն ունենա՞լ, թե՞ դառնալ աշխարհաքաղաքական շահերի բախման մանրադրամ ու թուրքի ոտնաման սրբելու տարածք։ Վիճակը նետված է։

Իրականանում են մեր ամենավատ կանխատեսումները։ Սակայն ամեն ինչ կորած չէ։ Մենք պետք է ոտքի կանգնենք և կանգնեցնենք միակողմանի կորուստների այս անվերջանալի շղթան։

Արցախը բեռ չի Հայաստանի համար, Արցախը զրահաբաճկոն էր, որը դավադրաբար հանելով՝ խոցելի դարձրիք թե՛ Արցախը, թե՛ Հայաստանը։

ՔՊ-ն ու ադրբեջանցիները նույն բանն են անում՝ իջեցնում են Արցախի դրոշը։ Երկուսն էլ Արցախը տեսնում են Ադրբեջանի կազմում։

Ով Արցախի դրոշի հանդեպ ոտնձգություն անի՝ Ալիևից ու թուրքերից ոչնչով չի տարբերվում։ Այդ դրոշի համար մեր ժողովուրդը պայքարել է, արյան գնով ազատագրել է Արցախը։

Մեզ համար սակարկելի չեն ՀՀ անկախության հռչակագրում նշված դրույթները, անընդունելի ենք համարում որևէ տարբերակ, որի դեպքում Արցախը կարող է հայտնվել Ադրբեջանի կազմում։

Երևանը գնում է ղարաբաղյան հեռանկարը սպանելու, հայոց պետականության ինքնասպանության ճանապարհով։ Այն կդառնա Թուրքիայի և Ադրբեջանի պրոտեկտորատը։

Հարավային Կովկասը վերածվում է Արևմուտք-Ռուսաստան սուր մրցակցության գոտու՝ Թուրքիայի զգալի ներգրավմամբ։ Դա հատկապես դրսևորվելու է ՀՀ-ում ու Արցախում։

ՌԴ-ն կշարունակի Հայաստանի առանցքային դաշնակցի դիրքերից օգնել ամրապնդել Հայաստանի պաշտպանունակությունը և ապահովել սահմանի պաշտպանությունը։

Կա՛մ կհրաժարվենք վախերի շարքից՝ պաշտպանելով մեր Արցախը, դիմադրելով թուրքացմանը, կա՛մ․․․ Կամ չկա, չի լինելու։

«Խաղաղության աղավնի» ներկայացողներն իրականում պատերազմի ու պարտության խորհրդանիշներն են։ Հենց իրենք են պատերազմ բերել ու բերում։

Սրանք մեր երկիրը դարձրել են ողորմելի, մուրացկան, խղճուկ։ Իրենց պես։ Ու ամոթ բոլորիս, որ այդ ոչնչություններն են ներկայացնում Հայաստանը։

Առաջինը ներքին թշնամու խնդիրը պետք է լուծենք, հետո՝ արտաքին։

Հայաստանի քաղաքական դաշտը բաժանվում է Արցախով և առանց Արցախ խմբերի․ իշխանությունները Հայաստանի ապագան տեսնում են առանց Արցախ։

Եթե որոշենք ծնկի գալ ու թշնամուց խաղաղություն մուրալ, ինչպես օրվա իշխանությունները, կարհամարհվենք աշխարհի կողմից, չենք հարգվի դաշնակցի կողմից ու կոչնչացվենք թշնամու կողմից։

Ռուսաստանի վիճակի ծանրացումը ճակատագրական կարող է լինել Հայաստանի համար․ տարածաշրջանում ուժերի բալանսի փոփոխությունից կօգտվի թուրք-ադրբեջանական տանդեմը: