Նախորդ տարի իշխանափոխությունը տեղի ունեցավ խոստման ու դրա չկատարման պատճառով։ Հիմա խոստումից խուսափում է Փաշինյանը, ընդ որում՝ շատ ավելի ռազմավարական նշանակության հարցում։

Արևմտյան կառույցների ու գրանտատուների համար կան լավ ու վատ, սև ու սպիտակ քաղակտիվիստներ։

«Հեղափոխականների» վերջին հանգրվանը հակակոռուպցիոն «պայքարիստ» դառնալն է։

Համանախագահների հայտարարությունը Փաշինյանին բերում է պատասխանատվության դաշտ, ինչից «ժողովրդի վարչապետն» ամեն կերպ փախչում էր։

Երբ Տեր–Պետրոսյանը խոսում է Փաշինյանի անվտանգությունից, դա հուշում է, որ քաղաքական սպանությունների տարիներին նախագահ եղածի մտքով նաև սադրանք է անցնում։

Եթե մարդ չունի «իզմեր», ապա նրա գլխավոր «իզմը» դառնում է, այսպես ասած, դատարկիզմը։

Փաշինյանի ներկայիս թիմը բաժանված է երկու մասի: Նրանց պայմանականորեն կարելի է բաժանել տեղացիների ու սորոսականների:

Փաշինյանը հանուն իշխանության պահպանման մահապարտ դառնալու ճանապարհն է ընտրել:

Փոխել պետք է ամեն ինչ՝ մարդկանց, հիմնը, պատմությունը, ժողովրդին։

Եթե Փաշինյանը կանգ չառնի, ապա ինքն ու Լևոն Տեր–Պետրոսյանը կհայտնվեն իրենց իսկ բացած «Պանդորայի արկղում»։

Հայաստանը ոչ միայն կապիկների մոլորակ է դարձել, այլ նաև վերածվել է ծուռ հայելիների թագավորության։

Մի օր կարող են ամբոխի տրամադրությունները փոխվել (արդեն իսկ ահագին փոխվել են), ու վենդետտայի զոհ կդառնա արդեն Փաշինյանը, ինչը մեր երկիրը կգցի հավերժ ցնցումների գիրկը:

Փաշինյան–Ալիև հերթական բանակցություններից առաջ Ադրբեջանի նախագահը կոնսոլիդացնում է իր ժողովրդին, իսկ Փաշինյանը՝ հակառակը։

Փաշինյանը չհասկացավ, որ «Մարտի 1–ի վարչապետի» կարգավիճակն իրեն դարձնում է Լևոն Տեր–Պետրոսյանի կցորդը։

Օդում կախված լուրեր են պտտվում այս և հարակից թեմաներով (մասնավորապես՝ Քաջարանի պղնձամոլիբդենայինի հետ կապված):

Դեռ ոչ մեկին չի հաջողվել մամուլի դեմ պատերազմում հաղթել ու «սաղ-սալամաթ» դուրս գալ այդ պատերազմից:

Ամիսներ առաջ «Օգնենք Սերժին՝ գնալ թոշակի» ակցիայի կազմակերպիչներից Դավիթ Սանասարյանի շուրջ են այժմ կոռուպցիոն երևույթների մասին խոսակցություններ պտտվում։

«Հայկական ժամանակը», թերևս, ամենամուտիլովչիկ թերթն է եղել տարիներ շարունակ։