Սերժ Սարգսյանի սերը խաղաթղթային խաղերի՝ կոնկրետ «բլոտ»–ի նկատմամբ, հասնում է մանկամտության: Բնական է, որ դրսում, չնայած այս ամենին, տաս տոկոսն էլ տեղյակ չէ, սակայն նրա վարած դիվանագիտական հարաբերությունների արդյունքից բխում է նրա նկատմամբ բացառիկ անվստահության ձևավորման աստիճանը:

«Տխրահռչակ ու բոլորին վաղուց հոգնեցրած հարձակումները զրոյական նշանակություն ունեն, քանի որ մենք ունենք հասարակության վստահությունը»։

«Հնարավոր է՝ ընդդեմ Ռուսաստանի կիրառվող պատժամիջոցների հետևանքով Հայաստանում ներդրումներն ավելանան՝ Ռուսաստանի հայերի միջոցով»։

«Սահմանադրությունը փոխելու իրական նպատակը իշխանությունը ձեռքից բաց չթողնելն է»։

«Սահմանադրական բարեփոխումների վերաբերյալ իշխանության տեսակետը, կարծում եմ, համոզիչ չէ։ Հանրությունն այսօր իշխանությունից սպասում է տնտեսական, ոչ թե սահմանադրական բարեփոխումներ»։

«Հայրապետյանի գործը կարելի է դիտարկել քաղաքական անհամաձայնության ինչ-որ տարրով, որն առկա է ԼՂՀ, ՀՀ և ՌԴ քաղաքական վերնախավերի միջև»։

«Բայց նաև պետք է ժողովուրդն ի՛նքը դառնա պահանջատեր ցանկացած իշխանության դեպքում, որպեսզի որևէ իշխանություն այլևս չհամարի, որ ինքն ինչ ուզենա՝ կանի»։

«Գործող իշխանությունը տապալվել է անխտիր բոլոր ոլորտներում, սակայն ամենամեծ տապալումը բարոյահոգեբանական հարթությունում է»։

«Այսօր ժողովրդի համբերության բաժակը լցված է, և յուրաքանչյուր անզգույշ քայլից այն պարզապես կարող է պայթել»։

Հայաստանում ընդամենը անհապաղ իշխանափոխության խնդիր կա, որպեսզի մենք ոչ միայն մեր ներքին խնդիրները լուծենք, այլև անկախությունը չկորցնենք։

«Հայաստանում ցավում են Լևոն Հայրապետյանի համար, որովհետև առանցքային գործիչ է եղել, մեծ բարերար...»։

«Ակտիվ պատերազմական գործողություններն ամեն վայրկյան էլ կարող են սկսվել»։

«Կրակահերթերն անընդհա՛տ են։ Մանկապարտեզում հիմա երեխաներին խաղասենյակ չեն թողնում, որովհետև ուղիղ գնդակների տակ է»։

«Որպեսզի չկորցնի ամբողջը, Սերժ Սարգսյանը պարտավոր կլինի զիջել մասը, թեկուզև՝ մեծ մասը»։

«Անվերջ նվնվալով խնդիրը չի լուծվելու»:

Սերժ Սարգսյանը քաղաքական ռեսուրս չունի։ Նա նաև հետաձգում է այդ գործընթացը, չի կարողանում կոնսոլիդացիա ապահովել իր շուրջը։

Չեմ հավատում, ինքն էդպիսի ռիսկ չէր անի, որ առանց նրանց թույլտվության՝ կեղծեր ստորագրությունները։ Մանավանդ որ Աշոտի հետ Կճոյանը երկու անգամ գնացել է օֆշորային գոտի՝ Կիպրոս։ Մի անգամ ես եմ ճանապարհել օդանավակայանում, մի անգամ էլ Կճոյանն առանձին է գնացել։

«Երբ խորհրդարանական կառավարման համակարգը վերածվում է զենքի՝ սեփական աթոռը պահելու համար, այն երկար պատմություն չի ունենա դրա հեղինակի համար»։