Ամենամեծ ցավն հենց այս տեսակային դեգրադացիան է, այսպիսի գոյությունը։

Դրա համա՞ր էլ է հպարտ, պարտություն ասելիս` «աղքատ, հպարտ հոգին» փառավորվո՞ւմ է, թե՞ չէ։

Մեր զոհված եղբայրներն էլ չեն հավատա, որ մենք այդպիսին եղանք։ Որ հանդուրժեցինք դավաճանին։

Եթե այդ ամենին գումարեն այդ երկրների բարդագույն փոխհարաբերություններն, ապա ակնհայտ է, որ Սիրիան Հայաստանի համեմատությամբ հանգստյան գոտի է հիշեցնելու։

«Փաշինյան-Ալիև». սա այս ընտրությունների ամենաիրական, ամենաազդեցիկ ստվերային դաշինքն է։

Մարդը պարզ ասում է, որ չէր կարող անել քայլ կամ համաձայնել ինչ-որ նախաձեռնության, որոնք ԴԵՄ ԵՆ ՄԵՐ ՊԵՏԱԿԱՆՈՒԹՅԱՆ, ՄԵՐ ԱԶԳԱՅԻՆ, ՊԵՏԱԿԱՆ ՇԱՀԻՆ:

Ասել է` կփոշմանեն, որ գործ են բռնել իր հետ։

Բինտն ու արյան հետքը առաջացան այս սքրինի հաջորդ օրը:

Ովքեր ասում են՝ «Սև լճի 30 %-ի համար մենք մարտական գործողություններ չենք սկսում», այդ մարդկանց ուղեղները տարվա կեսը ձնածածկ են և իրականում 30 %-ով էլ չեն աշխատում։

Տականքի ամեն մի քայլը թրքանպաստ էր` սկզբից մինչև վերջ

Հանգիստ, նույնիսկ ուրախ ապրում եք։ Վաղն էլ համերգ ա, չմոռանաք։

Էս տղաները ում համար գնացին ու՞մ։

Խելքի՛ արի, Ա՛զգ։

Կարելի է ավելի շատ գերի հանձնել, ավելի շատ տարածքներ, մի երկու բան ճղճղալ և բոլորը կզբաղվեն նրա ճղճղոցով:

Դա նույնն է, թե ասես՝ հպարտանում եմ թշնամու հաղթանակով:

Ամենադավաճա՜ն, էլ չես լինելու իշխանության։

Նրանք չեն լափել միլիոններ, նրանք լափել են միլիարդներ։

Թող ու փախի, եթե այս մակարդակի ղեկավար ունես։