Այս իշխանության դեմ պայքարն արդեն սոսկ քաղաքական չէ, ազգային-ազատագրական է։

2018-ին դա չհասկանալը օք էր, 2020 թվականի նոյեմբերի 9-ից հետո դա չտեսնելը՝ անասուն լինելու ցուցանիշ։

Անճարներ, ապաշնորհներ։

Նիկոլենց առաջարկած «Ապագա կա» կարգախոսն այս պայմաններում սարսափ–ֆիլմի վերնագիր է հիշեցնում՝ օրուելյան մոտիվներով։

Սա քաղաքական ճգնաժամ չի, սա համազգային աղետ է։

Պատերազմից անցել է ութ ամիս։ Այսօր ես խելագարվում եմ։ Այսօր մենք վեց գերի ունենք։ Նիկոլը վեց երիտասարդի նվիրեց Ադրբեջանին։

Ամենագլխավոր ստախոս կապիտուլյանտը հետաձգելու է ընտրությունները

Հայաստանի, արցախյան հողերի ազատագրումն սկսելու է երկրում հաստատված օտարերկրյա դրածո իշխանության վռնդումով:

Մնում-մնում, տակից-գլխից դուրս են տալիս, թե հայկական բանակը ամայի տարածքներ չի պաշտպանում, այլ` ժողովրդին։

Զարմանալի չէ, որ արդարացնելու համար իր հանցավոր անգործությունը, Նիկոլը, սովորության համաձայն, միացրել է գժին:

Ու այդպես, «ամայի տարածք» համարելով ու անվանելով՝ երկիրը շարունակում են կտոր առ կտոր հանձնել թշնամուն՝ հայակեր թուրքին ու ադրբեջանական թուրքերին:

Ձեր գործը մենակ դավաճանի ասածները տիրաժավորելն ու սվաղելն ա։

Խոսքը վերաբերում է ազգամիջյան թշնամանք սերմանելուն, որն առերևույթ կատարվել է ազգությամբ եզդի ՀՀ քաղաքացու կողմից:

Ի դեպ, Ադրբեջանի ցուցակում Սևանն ու Երևանն են։ Շատ կարևոր է, որ գոնե նախընտրական այս թոհուբոհի մեջ չմոռանանք այդ մասին։

Սա անհանգստացնող փաստ է, որ գործող իշխանությունը արդեն իսկ մեր մայրաքաղաքի անվտանգությունը ապահովել ի զորու չէ:

Բրիտանիան Ադրբեջանի հաղթանակի կարևոր շահառուներից է։

Հասարակության մի մասը հոգեպես մեռնում է, անհուսությունից ցամաքում։

Արայիկ Հարությունյանին էլ թուրքերը լավ կանեն գյուղերից մեկում գյուղապետի պաշտոն տան՝ նրա մակարդակը դա է, ոչ ավելին: