Թշնամին համարյա անարգել ներխուժել է մեր երկրի տարածք, Կառավարությունը փաստացի կազմալուծված է, Նախագահը ձևական մարմին է դարձել:

Ուզում է ռուսականից բացի այլ ռազմական ներկայություն ունենա, որ հետագայում ավելի հեշտ լինի պահանջել ռուսական զորքի դուրս բերումը Հայաստանից։

Այն, որ այդ «թույն» առաջարկը ընդամենը ձև էր, ժամանակ շահելու և ուշադրություն շեղելու քայլ, կարծում եմ, միայն ես չէ, որ նկատել եմ:

Իրականությունն այն է, որ այս ամենը ունի կոնկրետ մեղավորներ ու պատասխանատուներ` հիմնական գլխավոր մեղսագործով, ով սեփական երկիրը ունակ չէ պաշտպանել:

Սենց «փոխշահավետ» էլ Շուշին ու Հադրութը տվեցիր, Լաչինն ու Քարվաճառը հա՞։

Կարծում եմ՝ բալետային համազգեստը շատ ավելի շատ կսազի պատվազուրկ այս գեներալին։

Դավադրաբար վեց հայ զինվորների գերի հանձնած իշխանությունը պատրաստվում է ի օգուտ Ադրբեջանի կատարել նոր զիջումներ։

Վարչապետը անմիջապես մեջքով կանգնում է դեպի տեսախցիկն ու արգելում նման բան անել։ Իսկ այդ ընթացքում վարչապետին ու գեներալին շրջափակում է թիկնազորը։

Արձանագրում է, որ իր ղեկավարած Հայաստանն այլևս չի կարողանում պաշտպանել սեփական սահմանները։

Մեր տարածաշրջանի իրավիճակի համատեքստում պետության նման ընկալումը կարող է բերել պարզապես պետության ոչնչացմանը։

Նախագահ Ալիևը շատ լավ հիշում է Էլչիբեյի ժամանակը:

Հիմա Ալիևը հաղթել է ու Մահաբերի շանտաժից չի վախենում, ինչը չի կարելի ասել վերջինիս մասին։

Իրավիճակը ճգնաժամային է։

Դավաճան իշխանության կողմից իհարկե կհարուցվեն քրեական գործեր, ոչ պակաս դավաճան իրավապահները ձեզ կվախեցնեն, որ դատվելու եք։

Ցավն այն է, որ Գեղարքունիքում գերի ընկնելու համար պարտադիր չէ, որ գեղարքունիքցի լինես։

1994-ին ղարաբաղյան պատերազմն ավարտվեց:

Երրորդ պատասխան չկա, ցանկացած փնտրտուք երրորդ պատասխանի ինքնախաբկանք է, ավելի հստակ՝ դավաճանություն:

Ցանկացած այլ պարագայում տղաները չկարողանային իրենք իրենց պաշտպանել և թույլ տային նման բան տեղի ունենա։