Այդպես է ստացվում, երբ իշխանության են գալիս քաղաքական տգետները, անգրագետներն ու փառամոլները:

Ավեր, սև, սուգ, ողբ։

Արդյունքները՝ տարածքների շարունակական հանձնումներ, արտագաղթ, զոհեր, վիրավորներ, պայթյուն Երևանի կենտրոնում, կրկին զոհեր, կրկին վիրավորներ, թուրք–ադրբեջանական օրակարգի սպասարկում։

Հիմա էլ հրդեհ ՝ Չարենցավանում: Մի տեսակ զուգադիպությունները շատ չե՞ն։

Դանչիկի ոստիկանը՝ անհաղորդ հայացքով՝ թե բա՝ մենք նման հարցերով չենք զբաղվում, ու զգույշ փախավ:

Հայաստանում ազատորեն ֆռռում են ադրբեջանցիներն ու թուրքերը, որոնք լինելով Հայաստանում` ցինիկաբար ծաղրում են մեզ բոլորիս:

Դա ոչ այլն է, քան Շուշիում թեյ խմելու հրավերի ու դրա արդյունքում Շուշիի հանձնման արարողության տրամաբանական շարունակությունը։

Սրանից շատերը, ինչպես և մերօրյա «պացիֆիստները», դասեր չքաղեցին։

Էս քանի օրը ուզում էի հասկանայի՝ ինչո՞ւ Բերձորից ու Աղավնոյից հայերը պետք է դուրս գան մինչև օգոստոսի 25-ը։

Հայաստանի իրական օրակարգը մեր երկրի անվտանգությունն ապահովելն ու ներքին կյանքում սեփականության լեգիտիմության հարցը լուծելն է՝ հանրային իրական երկխոսության ու համերաշխության ապահովման միջոցով։

ՀՀ գլխավոր դատախազութան պաշտոնական գրությամբ հերքվում է Հայրենիքի զանգվածային դավաճանության մասին նիկոլի հայտարարությունները:

Իսկ հայերի ու ադրբեջանցիների համատեղ բնակության ուղղված ցանկացած քայլ, ծրագիր ինքնին ողբերգություն է։

Հայաստանն ապրում է անբարոյական կնոջ հոգեբանությամբ՝ պատրաստ է բավարարել ցանկացած քմահաճույք՝ պայմանով, որ դրա համար կվճարեն։

Արցախի համար Ադրբեջանի կազմում ցանկացած կարգավիճակ անընդունելի է։

Այդտեղից էլ սկսվում է ուղենիշերի խառնաշփոթը, որը բերում է հասարակության դեգրադացմանը ու պարտադիր՝ նման աղետի։

Որպես բարի կամքի դրսևորում, և՛ ձերբազատվում Արցախի հետ կապված հետագա քաղաքական հետևանքների պատասխանատվությունից։

Իրենց հարգող ազգերը գոնե արձանագրում են նման ամոթալի էջերը և պատրաստվում կորուսյալ տարածքների վերանվաճման։

Այս փուլում պարտիզանական պայքարի մասին խոսակցությունները զուտ խոսակցություններ են։