ՀՀԿ-ն լուրջ անվստահություն ուներ, որ դեպքերի իր համար անցանկալի զարգացումների դեպքում, կարող է, Սեյրան Օհանյանը բանակը չօգտագործեր ներքին քաղաքական խնդիրների լուծման համար։

Ադրբեջանի ղեկավարությունը կորցրել է իրականության զգացումը, և ժամանակն է եկել իրենց սթափեցնելու։

Ես թողնում եմ իմ անկեղծ ցանկությունը՝ իմ ղեկավարությամբ հասնելու քաղաքականության մեջ փոփոխությունների եւ համախմբելու երկիրը։

Որպես Ադրբեջանի քաղաքացի՝ ես չեմ կասկածում, որ գյուղ առ գյուղ, շրջան առ շրջան մենք կազատագրենք «օկուպացված տարածքները»։

Ես ցավով եմ վերաբերվում և՛ Հովիկ Աբրահամյանի, և՛ Մհեր Սեդրակյանի հեռանալուն կուսակցությունից: Դա նրանց ընտրությունն էր։

Դավիթ Հարությությանի ներկայացրած պատասխանը իրականում Սահմանադրության մեկանաբանություն է, և ոչ թե իրավական հիմնավորում, ինչի իրավունքը որևէ մեկը չունի։

Պետք է ամեն ինչ անել, որպեսզի մեր պայքարի ճակատը դառնա ընտրատարածքը, այլ ոչ թե թշնամու հետ շփման գիծը։

Երկրի ներքին անարդարությունների դեմ մարդկանց դժգոհությունն այն աստիճանի է հասել, որ խնդիր է, եթե մենք որևէ կերպ ներգրավվածություն չունենանք։

Կմաղթեմ, որ հայ զինվորի թիկունքում լինի մի իշխանություն, որը երբեք չի հիասթափեցնի առաջին ճակատում կանգնած զինվորին:

Երբ, որ զոհվածի մայրը մղկտում է ցավերի, պարտքերի մեջ, չի կարողանում տունը ջեռուցել, դա արդեն տոն չէ, դա հաղթանակ է, այո´, բայց տոն չէ:

Ամերիկայի Միացյալ Նահանգները փախստականների երկիր է, և մենք պետք է հպարտանանք դրանով։

Երկրի նախագահին պատիվ չի բերում, որ նա իրենից հեռացածներին դիմի հետևյալ կերպ. «ով ինձնից հեռանա, թող չորանա»:

Աշխարհը փոխվում է, փոխվում է նաև Հայաստանը: Տեղի ունեցող գործընթացները դրա վկայությունն են: Որքան շուտ ՀՀԿ-ում կհասկանան, որ իրենք հավերժ չեն կառավարելու, այնքան լավ բոլորի համար:

Ես հպարտ եմ, որ իմ գիտակցական կյանքը նվիրել եմ հենց բանակին, և այսօր էլ պատրաստ եմ փորձության ժամին կանգնելու խրամատում արիաբար մարտնչող զինվորի կողքին:

Եթե անկախ պետությունը վարում է արտաքին քաղաքկաանություն և չունի հայեցակարգ, ապա ինչպե՞ս նա կարող է աշխատել։

Ռեյտինգայինի մոդելը, պետականության հիմքում դրված ամենավտանգավոր ականներից է։

Եթե այս ընտրություններն էլ եղան վերջին 20 տարիներին տեղի ունեցած բոլոր համապետական ընտրությունների նման, Հայաստանի ցանկացած հեռանկարի վրա կարելի է մեծ խաչ քաշել:

Առաջիկա ընտրությունները միակ շանսն են։ Իշխանությունը ամեն ինչ արել է, որ վերարտադրվի: Եթե ժողովուրդը դա թույլ տվեց, հաջորդ 5-10 տարին էլ այդպես շարունակվելու է: