Փորձում ես չտեսնել քո իսկ ձեռքերով սեփական աչքերում մխրճած հաստաբուն գերանը, բայց համառորեն փորձում ես փուշ փնտրել ուրիշների աչքերում։

Ի՞նչ իմաստ ունի ապրել մի վայրում, որտեղ թագավորում է ատելությունն ու պոպուլիզմը:

Սա մեր՝ պետություն ունենալու ու ազգ լինելու վերջին շանսն է։

Կա՞ արդյոք այս մոլորակի վրա մի այլ ժողովուրդ, որ կարող է իր երկրին ավելին տալ, քան տալիս է մեր Ժողովուրդը։

Նիկոլ Փաշինյանը երկընտրանք առաջարկեց հայ ժողովրդին՝ կա՛մ կապիտուլյացիա, կա՛մ ցավոտ փոխզիջումներ։

Նիկոլ Փաշինյանի սեփական կետը մահ կամ կապիտուլյացիա՞ն է։

Այս ամենը դառնում է և՛ անհասկանալի, և՛ անընդունելի։

Չեն էլ ալարում, հայերեն թարգմանում են, որ ավելի հարմար կարդաք։

Երևակայական զենքերից միասին «կրակում» են հարձակվող երևակայական թշնամուն։

Չունեմ ինչ-որ մեկին ընկճելու կամ վախեցնելու նպատակ, երբ գրում եմ, որ պատերազմը կարող է դեռ երկար տևել։

Մեծ Խաղը, կամ Մեծ Որսը դեռ նոր է սկսվում։

Դա կարող ենք անել բացառապես մենք՝ մեր ռազմական դիմացկունությամբ ու դիվանագիտական խոհեմությամբ աշխարհին համոզելով։

Բայց պետք է հասկանալ, թե այս բարդագույն իրավիճակում ինչպիսի հակախաղ պետք է առաջադրել թշնամուն։

Այս անգամ կտոնի հայ ժողովրդի նոր հաղթանակը:

Կովկասյան Սպարտան փրկելու հարցում մենք կարող ենք ականատես լինել աննախադեպ միջազգային կոալիցիայի՝ Ռուսաստան, կոլեկտիվ Արևմուտք՝ ԱՄՆ–ի գլխավորությամբ ու Ֆրանսիայի ակտիվ դիվանագիտական աջակցությամբ, Իրան։

Թուրքիայի նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Արյունարբուն դրանցից ո՞ր մեկն է։

նույնիսկ իրենց ամենից ամենա արևմտամետ և հակառուս համարող ուժերն ու անձինք են հասկացել և փոխել իրենց հռետորիկան։

Ճշմարտությունն է նախընտրելին, որքան էլ որ այն դառը լինի։