Չկա պարզաբանում՝ ի՞նչ փաստաթուղթ է քննարկվում և ինչո՞ւ է գաղտնի:

Եթե թռիչքը 0,1 տոկոսն է, որն առավելապես ապահովվել է շահումով խաղերի (ծառայությունների ծավալը նախորդ տարվա համեմատ աճել է 15 տոկոսով), հայտնի պատճառներով ավտոմեքենաների մեծաքանակ ներկրումների և ՀԴՄ–ական արշավի միջոցով, ապա դա մեկանգամյա էֆեկտով ապահովված աճ է։ Տնտեսական 0,1–տոկոսանոց «հեղափոխություն»։

Լևոն Տեր-Պետրոսյանը պատրաստվում է ընտրություններից հետո լցնել փողոցները և հայտարարել, որ ընտրությունները կեղծվել են իշխանությունների կողմից։

Ի՞նչ անել, եթե չի հասկանում, որ հոգեբույժի կարիք ունի, «ժողովրդի ընտրյալներն» էլ պատրաստվում են անվավեր ճանաչել «հարկադիր բուժման» ինստիտուտը։

Դեպի ավտորիտար կառավարման համակարգ թևակոխման հիմքերն արդեն նշմարելի են։

Մի մարդու մոտ նույնիսկ Ադրբեջանից, մեծ մասի մոտ՝ Կոնգո։

Քիչ առաջ ոստիկանությունից ստացա հերթական ծանուցագիրը։

Քաղաքական իշխանությունը ևս մեկ անգամ հաստատեց, որ ապաշնորհ է և ի զորու չէ անգամ ԱԺ արտահերթ նիստ հրավիրելու ամենասովորական կանոնները պահպանել:

Նրանք գիտակցված, թե անգիտակից՝ ծառայել են քաղաքական ինչ-որ շահերի։

Առնվազն համարժեք չեն ընկալվել և մեկնաբանվել Սահմանադրության հիմնադրույթները, առկա է ակնհայտ շփոթ։

Նիկոլն ուզում է այլոց բերանով մերժել Մադրիդյան սկզբունքները՝ դրանով իսկ փաստացի տապալելով բանակցային գործընթացն ու մեծացնելով պատերազմի հավանականությունը․․․ «Հակամարտության կարգավորումը պետք է բավարարի երեք կողմին» ձևակերպումը միջազգային մասշտաբի պոպուլիզմ է, իսկ բանակցությունները տապալելու փորձը՝ միջազգային մասշտաբի արկածախնդրություն։

Այդ ի՞նչ սկզբունքներ ու տարրեր են քննարկվել Մնացականյան-Մամեդյարով հանդիպմանը։

Ես Հրայր Թովմասյանին աջակցելու կոնկրետ պատճառ ունեմ։ Հայաստանում ստեղծվել է մեկ մարդու իշխանություն։

Մեծ ցավ եմ ապրում տեսնելով, թե ինչպես են քաղաքականությունն ու պաշտոնատենչությունն ընկերություններ քանդում:

Վկայի կարգավիճակը պարտավորեցնում է մասնակցել հարցաքննությանը։

Իսկ ի՞նչ է փոխվել, որ համանախագահները նման, կարելի է ասել, ոչ դիվանագիտական ձևակերպում են օգտագործում:

Բազմաքանակ բարձրաստիճան ոստիկաններ եկել էին հերթական ասֆալտափռման աշխատանքներ կատարելու։

«Իմ քայլի» իրավաքաղաքական հայացքներն անհամատեղելի են ՀՀ Սահմանադրության առաջին հոդվածի հետ։