Հետո՞ ինչ, որ օրը մի քանի անգամ երդվում են էդ նույն ժողովրդի անունով։

Փաշինյանը ժամանակին ասում էր, որ այդ ի՞նչ եք արել երկրի համար, որ ուզո՞ւմ եք պաշտոնյաների աշխատավարձը բարձրացնեք։

Ամբողջ կյանքում սպասել էր, որ մարտի 1-ի նման գործ ունենա, և հենց այս ընթացքում զբաղվի իր արտաքին տեսքով:

Ժողովուրդը կճռռա, իրենք կթալանեն, ինչի՞ համար որ իշխանությունը գողացել են։

Երբ սպառվում են դատական նիստերը ձգելու բոլոր հնարավոր տարբերակները, օգնության է հասնում բժշկությունը։

Ի՞նչ ունեն ասելու երկրի բարձրագույն իշխանության ներկայացուցիչները ուսուցիչներին, դասախոսներին, գիտնականներին։

Որ ժողովրդին ծառայելու ձեր խոստումները կատարելու համար բարձր աշխատավարձեր պիտի ստանաք։

Դեմոկրատիայի համար պետք է ունենալ արդյունավետ դատական համակարգ և որակյալ բյուրոկրատիա:

Կորոնավիրուսի դեմ արդյունավետ պայքարելու նախապայմանը ստի, չարության և ատելության վիրուսն արմատախիլ անելն է։

Նիկոլ Փաշինյանը ՌԴ-ում պատանդ է պահում մեր հայրենակիցներին:

Մոսկվայի օդանավակայանում մնացած ՀՀ քաղաքացիներն ահանզանգում են, որ Հայաստանի կառավարությունը չի թույլատրում իրենց վերադարձը Հայաստան։

Ռոբերտ Քոչարյան՝ մարդ, ով չընկրկեց թշնամու առաջ՝ ո՛չ ներքին, ո՛չ արտաքին, մարդ, ում չկոտրեց ո՛չ մարտադաշտը, ո՛չ բանտախուցը։

Կամ՝ ինչում է Կառավարության խնդիրը համավարակի տնտեսական հետևանքների չեզոքացման գործում։

Ավելորդ եմ համարում անդրադառնալ «Պատերա՞զմ, թե՞ խաղաղություն» հոդվածի տրամաբանությանը կամ «քիրվայության» քաղաքականությանը։

Պողոսների սրտի վարչա(հրամայա)պետն անգամ «կորոնավիրուսային պատերազմի» պայմաններում իրեն չի կորցնում։

Այսօր օբյեկտիվորեն երաշխավորություն ներկայացնողների մոտ մտահոգություն է ձևավորվել, որ նիստը ձգձգվում է դիտավորությամբ։

Վարչապետը, «երկու ոտքը մեկ կոշիկի մեջ դրած», փորձում է իր «ճիշտն» առաջ տանել:

Փաստորեն, արդեն տաքսիստներին իշխանությունները թավշյա էն բանից են անում։