Միգուցե հենց սա իրականացնելու համար էր խոնարհվում Նիկոլի առջև տիկին դեսպանը:

Քաղաքական պատվերները «իրավունքի» թմբուկների տակ քողարկող և ոչ մի «դատավոր» չի խուսափելու պատժից և պատասխանատվությունից:

Ակնհայտ է, որ սա աննախադեպ մարտահրավեր է իրավունքի գոյությանը։

Խոսքի ազատությունը նույն Կանադայում պարտադիր պիտի դիտարկվի որպես հակաժողովրդավարական, բռնապետական ռեժիմի արտահայտում։

Դա արդեն անբացատրելի է ու հավանաբար Աստվածընտրյայության թեզը սրա հետ է կապված։

Եթե, իհարկե, դավաճան այս իշխանությունները չվաճառեն դրանք գազի տարանցման ու նման այլ ծրագրերից ակնկալվող դիվիդենտների դիմաց։

Պատժում են կալանքով։

Որքան այս նպատակները լիարժեքորեն իրագործվեն, այնքան ավտորիտար համակարգը ավելի միահեծան է դառնում, և դրանով իսկ խորանում է լիբերալ ժողովրդավարության ճգնաժամը։

Ստեղծվելու է «աշխատանքային խումբ» իբր աղվանական հուշարձաններից հայերեն արձանագրությունները և հայկական հետքը ջնջելու համար։

Տեսնո՞ւմ եք՝ ինչ «հիանալի» առաջընթացներ է գրանցում Հայաստանի ժողովրդավարությունը»։

Արդյոք դա արդարադատության ու քննչական մարմինների անկախության կոպիտ խախտո՞ւմ չէ:

Ադրբեջանն ու Թուրքիան վավերացրեցին «Շուշիի հռչակագիրը» և, փաստորեն, այն ամրագրեց «մեկ ազգ, երկու պետություն» բանաձևը։

Վստահ եմ, որ իրենց գրած սահմանադրությունը հենց գրելու պահին արդեն փոփոխման ենթակա կլինի։

Քննիչ հանձնաժողովի գործունեությանը վերաբերող չափազանց կարևոր հարցերի պատասխան տալու փոխարեն այդ պաշտոնյաները պարզապես հրաժարվեցին ներկայանալ:

Պաշտոնական Երևանը լուռ է, ինչը տվյալ դեպքում համաձայնության նշան է։ Համաձայնություն թուրքական նախապայմաններին։

Իշխանության ներքին չվերթ՝ «ինչորԲասին» և այլոք։

Հայաստանի ունի Թուրքիայի կշիռն ունեցող մեկ այլ հարևան՝ Իրանը, որը ոչ մի բանով չի զիջում Թուրքիային, ավելին՝ բարիդրացիական տրամադրվածություն ունի դեպի մեզ։

Բայց պատկերացնո՞ւմ եք, թե ինչ կարգի թքած ունեն քաղաքացիների վրա։