Եթե ամեն ինչ այդքան հեշտ է ու պարզ, ապա Բաքվի բռնապետի համար շատ ձեռնտու կլիներ Հայաստանի հենց «ռևանշի» գնալը։

27-ի առավոտ շուտ Մատաղիսի, Մարտակերտի ու Մարտունու բանից բեխաբար տասնյակ զոհված զինվորները ամեն գիշեր աչքիդ թող գան։

Շուշիի վերաազատագրումից հետո պատերազմում նոր փուլ էր սկսվելու` Ադրբեջանին Արցախի սահմաններից հնարավորինս հետ շպրտելու փուլը:

Մի նայի վերև ֆիլմը ձեռնարկ ա, թե ինչպես հայերը կորցրին Արցախը։

Փաստորեն, ընդամենը 3 տարի պահանջվեց, որ կառավարական առանձնատնից պարբերաբար լայվ մտնող, այնտեղի սաունան, սառնարանը, վերանորոգումն ու ամեն անկյունը ցուցադրող «հեղափոխականները» վերածվեն Ջորջ Օրուելի «Անասնաֆերմա»-ի հերոսների։

Ձեռնոցի պես Նիկոլ Անհողը փոխում էր բանակային կորպուսների հրամանատարներին, ԶՈՒ ԳՇ պետերին և այլ անտրամաբանական և անիմաստ կարդարյին նշանակումներ էր անում։

Ջալալ, Օնիկ, Տիրան, Արտակ, Արշակ-Վաղարշակ ունեցող իմ ժողովուրդ, էն տժժացող զինվորներից ի՞նչ եք ուզում։

Իր աթոռը պահելու համար մի օր առաջ մութ-մթով, լույսը դեռ չբացված, գնաց իր իսկ ձեռքերով քաղաք դարձած Եռաբլուր` շոուն մաստ գոու անելու:

Համոզված էի, որ Հայաստանի այն ղեկավարը, որը կփորձի հատել այդ «կարմիր գիծը», կարժանանա ժողովրդի պարսավանքին և կհեռացվի։

Հայաստանը՝ որպես պետություն, դադարել է հետաքրքիր լինել որևէ երկրի կամ աշխարհաքաղաքական կենտրոնի համար։

Մենք հանրություն ենք, որում անգամ հանուն մեզ կյանքը տված զինվորը արժանիք չունի։

Հունվարի 1-ից սրճարաններ և այլ ժամանցի վայրեր այսպես կոչված QR-ով այցելելու պարտավորությունը զուտ նախարար տիկնոջ ամանորյա մաղթանք է:

Նրանց հանդիպումը վերելակում չի եղել, վերելակում արձանագրվել է հանդիպման միայն վերջին 20 վայրկյանը։

երջին անգամ Ջդրդուզում պարեց, տեսանք՝ ինչ եղավ։

Դե արի ու մի խենթացի։

Ի՞նչ էր կատարվում այդ պայթյունների պահին պատերազմով անցած և ողջ տուն վերադարձած տղերքի հետ։

Ո՞վ է համոզված, որ մեր տարածաշրջանում լինելու է «խաղաղության դարաշրջան», եթե դրանում վստահ չէ նույնիսկ այդ մասին հայտարարողը:

Էս տեսքն ունեն ու պոզով ու պոչով սատանայի տեսքով չեն գալիս։ Յախք ու էլի յախք։