Երկրիս թիվ 1 աներձագը` ծալը պակաս, բերանից թույլ իմքայլական երեսփոխան Հրաչյա Հակոբյանը, հերթական «բոցն» է արել։

Պաշտպանյալը դեմ չէ «Սահակաշվիլիություն՝ փողի խոստման դիմաց» բանաձևի կյանքի կոչմանը, բայց վախենում է աթոռը կորցնելու հեռանկարից։

Տարբերությունը ո՞րն է, կասե՞ք, ինչո՞ւ մի դեպքում խուլիգանություն է, մյուս դեպքում` ոչ:

Դու պայքարեցիր հանուն իմ երկրի անկայունության, հանուն ատելության ու ստի։

Երբ լափդ ամենատարբերն է, սկսած երկրի պետական բյուջեից, վերջացրած փողոցում խորովածով։

Սինգապուրը ապրաքների գրեթե 98 տոկոսի վրա ներմուծման ժամանակ չի կիրառում որևէ մաքսատուրք։

Դատավոր չի՝ քաղբանտարկյալների գոյության հովանավոր է, պատմուճանավոր դակիչ, անողնաշար ու անսկզբունք կամակատար է։

Առանձին հետազոտության շատ թույն թեմա է, թե ինչպես են նիկոլենք ատելություն գեներացնում օրվա այս կամ այն հակառակորդի հանդեպ։

Մարդը նշանակումից ի վեր որևէ նիստի չի մասնակցել, բարձր դատարանին որևէ օգուտ չի տվել, բայց ստանում է բարձր աշխատավարձ։

Ինքնորոշումը սկսվում է անձնական արժանապատվությունից: Դա կա՛մ կա, կա՛մ չկա։

Էս մի քանի ամսվա ընթացքում էդ ի՞նչ տիպի են դրանք վարի տվել ամառանոցը, որ վերանորոգելու կարիք կա:

Դատարանի որոշումը ոչ այլ ինչ է, եթե ոչ՝ ռեպրեսիվ մեթոդների բացահայտ կիրառում:

Մեծամասնությունն ի՞նչ է ուզում` ոչ մեկը չգիտի ու չի չափել, հատկապես նրանք, ովքեր սիրում են թաքնվել «մեծամասնության» հետևում։

Փաստորեն Սերժն իր Ռիտայի հետ կարող էր ապրել այդ առանձնատանը, իսկ Նիկոլն իր Աննայի հետ՝ ոչ:

Այլևս չեն թաքցնում, որ մերժում են թե՛ պետական ինստիտուտների գոյությունը, թե՛ պետության գաղափարն ինքնին։

Նոր Հայաստանի մասին առայժմ մոռանանք։ Քիչ առաջ ծանոթացել եմ ՀՀ ԱՆ վերահսկողության վարչության նախկին պետին առաջադրված մեղադրանքին։

Իսկ հայ հանրության մոտ առաջացնում է անզորության և արտաքին մարտահրավերներին դիմագրավելու անկարողության զգացողություն։

Հրաժարական տուր, համ դու հանգիստ կքնես, համ էլ երկիրը կպրծնի էս թատրոնից։