Թուրքիան Հայաստանի հետ բանակցում է «Զանգեզուրի միջանցքի» հարցով։

Վանաձորի օրինակը կա, երբ ընտրված համայնքի ղեկավարին կալանավորում են, որ չմասնակցի նիստին և այդ ձայնը չհաշվարկվի։

Ունենք մի իրավիճակ, որ կալանք դրած գույքի պայմաններում մարդիկ վարկ չեն կարող վերցնել, բայց շահումով խաղերի մեջ կարող են ներգրավվեն։

Նիկոլ Փաշինյանն ու իր գլխակեր, երկրաքանդ կառավարությունը չեն:

Առաջ ասում էր քաղաքացին տուգանքի մատերիալ չէ, հիմա քաղաքացուն դարձրել է ամեն քայլի տուգանվելու մատերիալ ու հպարտանում էր դրանով։

Վարդենիսի համայնքապետարանի աշխատանքը շարունակում է պարալիզացված մնալ:

Խնդիրը միայն հարկային մարմնի համար հեշտացնելը չէ, կարևոր է թե այդ փոփոխությունն ի՞նչ ազդեցություն է ունենալու ներդրումային միջավայրի վրա։

Ինչու եք ավելի ավելի դաժան պայմաններ ստեղծում գործարարների համար, չէ որ նրանք բարիք են ստեղծում ՀՀ-ում, աշխատատատեղեր են ստեղծում։

Սա կարևոր տարր կդառնա երկրների միջև հարաբերությունների կարգավորման գործում։

Սահմանազատման հարցում հայկական կողմը նախապայմաններ չունի:

Փարաքարի բնակիչները բողոքի ակցիա են անում Կառավարության բակում։

Հայաստանում իր իշխանությունը հիմնված է անձնիշխանական համակարգի վրա։

Այլևս անիմաստ է Փաշինյանի օրոք ինչ-որ դրական շրջադարձի մասին հույսեր ունենալ. ինչքան նա պաշտոնավարի, այնքան Հայաստանի դիրքերը մաս-մաս զիջվելու են։

Ռեկտորի և հոգաբարձուների խորհրդի հարցում իրենց նպատակին հասնելուց հետո իշխանություններն սկսել են գործի դնել ներքին ճնշման գործիքակազմը:

Փաշինյանը երևի փորձում է ցույց տալ, որ ինքն է երկրում «ասողը»։

Հունվարի 22-ից արգելվում է չպատվաստված ու չթեստավորված մարդկանց մուտքը սննդի ու ժամանցի վայրեր։

Աշխատանքները շարունակվում են։

Պրոցեսի ամբողջ պատասխանատվությունը կրում եմ ես՝ անկախ նրանից՝ ո՞վ է բանակցում՝ Ռուբինյանը, թե՞ ոչ։