Ձեզ սա չի՞ հիշեցնում Շուշի-Շուշա պատմությունը: Ինձ հիշեցնում է:

Սրանք՝ այս հոգեպես ու մտքով պարտվածները, թուրքադրբեջանական դիսկուրսն են թելում:

Մյուսներին ողջ կյանքում ծաղրած Նիկոլը այսօր ինքը արժանանում է թե՛ հայրենակիցների, թե՛ ադրբեջանցիների, թե՛ ողջ աշխարհի ծաղրին:

Ոնց խոստովանումա պողոսի հարևան Բաբկենը. նոր պարտք են վերցրել աշխատավարձեր ու թոշակ վճարելու համար։

Հարցնում եմ. «Հայերն իրավունք ունե՞ն Շուշին ու Հադրութը հետ ուզելու»։

Ժողովուրդ, էլ ի՞նչ անեն, որ սրանց գլխին բամփես ու ճամփես։

Հուսամ, որ Էդմոն Մարուքյանը, չունենալով իմքայլական պատգամավորների պարտադրանքը, այլևս երբեք Նիկոլ Փաշինյանի իշխանությունը չի բնորոշի իբրև լեգիտիմ:

Պետք է որ պատրանքներ չունենան. իրենց մասին նույնպես պատմության դասագրքերը նույն տերմիններով ու նույն ոգով են խոսելու:

Բյուջե վերանայե՞լ, ծախսեր կրճատե՞լ։ Չէ, չենք լսել։

Հենց ելնես պահանջդ ի կատար ածելու, քեզ կասեն մարդ, հասարակություն, ժողովուրդ, ազգ:

Ես լինեի էսքանով չէի սահմանափակվի, վրից դաբավկա կանեի, որ իրականում բայրաքթարների համար հայկական աթսներն են հիմք ծառայել։

«Ժպիտների Քաղաք» ֆոնդին բոլոր մեծահարուստները գումար էին փոխանցել։ Ի՞նչ եղան այդ գումարները։

Այս կառավարությունը ավելի է խորացնում տնտեսական ճգնաժամը։

Այժմ Արցախը հանձնել, սպասում են՝ երբ են նորից կտրվելու թոշակ-աշխատավարձից, որ վերստին Քոչարյան կանչեն։

Պատգամավորների համար էլ մի «ճիշտ» կա՝ երկարաձգել իրենց մանդատների գոյությունն ու պրեմիաներ ստանալ:

Նիկոլ Փաշինյանը թարմացնում է աթոռի սուպեր-սոսինձն ու պարբերաբար փոխում տակդիրը:

Նիկոլը և իր թիմն այսօր նման են փայտի, որը խրվել է մեր երկրի առաջընթացի անիվների մեջ:

Էն ո՞նց էին ասում էս դատարկամիտ ազգադավները` «ԵՐՋԱՆԻԿ անհատ, եսիմինչ հանրություն, չգիտեմինչ պետություն»։