Ադեկվատ ու հայրենիքի զգացում ունեցող խավի համար ընտրությունները գուցե ոչ ընդունելի, բայց ճահճից դուրս գալու ելք էին թվում:

Ո՞ւր կորան ձեր այն պայծառ ժպիտով հայացքները, էս ի՜նչ դաժան էր կյանքը ձեր նկատմամբ, մեր նկատմամբ։

Նիկոլի ստեփանակերտյան կլոնը, եթե շարունակի ղեկավարել Արցախից մնացածը, ապա շատ շուտով մենք ամբողջությամբ կկորցնենք Արցախը։

Ցավոք, այս միտումը սկսում է ինստիտուցիոնալ բնույթ ստանալ:

Հույս չկա, որ տգետ մասսան կհասկանա վտանգի շեմը, բայց գոնե փոքր ինչ գիտակցություն ունեցողը պարտավոր է ընկալել ու հարց տալ անփառունակ վիժվածքների կառավարությանը։

Դուք լուռ եք, քանզի ձեր կյանքի միակ ուրախությունը չի դարձել ձեր իսկ որդու աճյունի հայտնաբերումը:

Թե բա «աննախադեպ, բարիդրացիական» հարաբերություններ:

Այս անգամ թիրախավորել են դաշինքի անդամ, Մեղրու համայնքապետ Մխիթար Զաքարյանին։

Սա երկար չի տևելու:

Բաքվի բռնապետը մի կողմից խոսելով իբր «խաղաղության» մասին` մյուս կողմից իրականացնում է մեր դեմ պատերազմի նախապատրաստությանը միտված հստակ քայլեր։

Ու այս ամենը կտևի այնքան, մինչև նրանց չվռնդենք այդ կոնդիցիոներներով կաբինետներից։

Դե ինչ՝ պողպատյա մանդատը Ստալինից ժառանգածը փորձում է այն աջ ու ձախ կիրառել․․․ Մնում է միայն հիշենք մեր պապերի խոսքն ամեն մարդու սրած «ղազլուխի» մասին։

Ազատանն ունի 3919 ընտրող, որից ընտրություններին մասնակցել է 1754-ը։ 1754-ից 1338-ը ձայն են տվել նիկոլին։

Քչերն են հասկանում, որ այսօր ևս, ի դեմս «Հայաստան» Դաշինքի ստեղծվել է Պաշտպանության Պետական Կոմիտե։

Այս տղաները հայկական բանակի զինվորներն էին, որ պաշտպանում էին հայոց սահմանը․ իրենք ճգնաժամի մաս չե՞ն... թե իրենց արդեն կարելի է մոռանալ։

Ադրբեջանն ունի կացնով մարդասպան, մե՛նք ունենք չաքուջով, նույնն է թե` կացնով վարչապետ, որի թիրախն իրեն «չոքացրած» թշնամին չէ, այլ Հայաստանը:

Նոր մտքի ու ահռելի ջանքերի ներդրման ժամանակներ են եկել։ ՀՀ քաղաքացիների լայն շերտերի հետ անկեղծ, բաց, առարկայական ու մարդկային երկխոսության իրականացման ժամանակներ։

Ինը ամիս: Աբգարս զոհվեց ինը ամիս առաջ, իր ամենաթանկը՝ կյանքը տալով հայրենիքի համար: