Ղարաբաղյան վերջին պատերազմից հետո ռուս-թուրքական մրցակցությունը նոր երանգներ է ստանում։

Այս ամենը բնականաբար չի կարող իրականացնել կապիտուլյացիոն այս իշխանությունը:

Ու միայն Նիկոլն ու իրեն ընտրողները չեն մեղավոր այս ամենի համար։

Ամեն օր սահմանին հրաձգություն է։

Արդյո՞ք մեկ կոպեկի արժեք ունի այդպիսի քաղաքականությամբ իշխանություն ստանալը։

Եվ կարևորը դեմքերի այդպիսի ինքնավստահ արտահայտությամբ։

Քանի որ պլան «Ա»-ն ձախողվեց։

Ուստի անհրաժեշտ է գիտակցել այս ամենը և ապա քրտնաջան աշխատանք սկսել։

Այստեղ բայց հետաքրքիր կլիներ իմանալ՝ մեր իշխանություններին ավելի մոտ է այս առումով Բաքվի և Անկարայի՞ մոտեցմանը, թե՞՝ ՌԴ-ի։

Հարց է, կսթափվե՞նք, թե՞ կշարունակենք մնալ անարժանապատիվ ժողովուրդ։

Նրանք դա անելու են առանց մեր կարծիքը հաշվի առնելու, բայց մեր միջոցով։

Սա Ադրբեջանի ու Գուգլի համատեղ հանցագործությունն է մեր պետության հանդեպ։

Գուցե նաև ներքին փլուզման խնդրի առաջ կանգնի։

Սենց իրա հիմար արևով կայֆավատներով մարդկանց կյանքը վտանգի ա ենթարկում։

Միջանցքի բացումը վերջնականապես ավարտելու է մեր պատմությունը՝ բացառելով անվտանգ հայկական պետություն ունենալու արդեն որևէ հնարավորություն։

Սա զավեշտ է։

Իշխանությունները որոշել են մանիպուլյատիվ բանավեճը բերել նաև Ազգային ժողով և պատերազմում պատասխանատու նշանակել նաև խորհրդարանական ընդդիմությանը:

Իրական խաղաղությունը գալիս է այն դեպքում, երբ դու ունակ ես վերադարձնել այն, ինչը քեզնից խլել է քո հակառակորդը։