Շատ ողբերգական կերպար է, այնուամենայնիվ, էս Նիկոլ Փաշինյանը։ <br>Ինչ անում ու ասում է` իր դեմ է շուռ գալիս. «խիյարը» թարս է բուսնում, «կուկուռուզն» էլ` հակառակ կողմից։

Պլատոնն ու Արիստոտելը վիճում էին, բայց համակարծիք էին մեկ հարցում՝ պետությունը պետք է կառավարեն արժանավորները, իսկ եթե այն հայտնվի պլեբսի ձեռքում, ապա կայլասերվի ու կկործանվի:

Ճանապարհային ոստիկանության ուժերը օգտագործված էին հրապարակի ճանապարհները փակելու համար, իսկ մնացած մասը, բնականաբար, բարդակ էր. ՃՈ-ի հետք անգամ չկար։

Դուք մենակ պատկերացրեք էդ պահը, էլի... ինքը գիտի, ինքը վստահ է, որ ինչ անում է՝ պողոսներից բացի՝ դրան ոչ ոք լուրջ չի վերաբերվում:

Տնտեսական հեղափոխության համար պետություն կառուցե՛ք, ա՛յ անմեղսունակներ, կոռուպցիայի դեմ պայքարե՛ք (ոչ թե խոսքով, այլ իսկականից), մենաշնորհները վերացրե՛ք։

2019-ի առաջին կիսամյակում, նախորդ տարվա նույն ժամանակահատվածի համեմատ, ծնունդների թիվը պակասել է 0․9 տոկոսով, իսկ 2017-ի համեմատ՝ 6․2 տոկոսով։ 

Ձեր վարդագույն երազներում կվանկարկեք՝ «Պո-ղո՛ս, հեռացի՛ր», կամ «մերժի՛ր պողոսին», ու այդ ամենը, համենայնդեպս, կասեք շշուկով ու երբ մենակ կլինեք։

Ամբոխն ավերիչ հատկություն ունի և գործում է պետության դեմ:

Ժամանակակից աշխարհում դե յուրե ավտորիտար ռեժիմներ շատ քիչ են մնացել. երկրների մեծ մասը լիբերալ սահմանադրություններ են ընդունել։

Հայաստանում հենց այս ամբոխավարներն են կարողանում հաջողությամբ յուղել հազարավոր մարդկանց գլուխները և վստահելի քաղաքական գործչի համբավ վաստակել:

Տնտեսական կիսամյակի հաշվետվություններն ու օր օրի ավելի ու ավելի անհասկանալի դարձող Ամուլսարի խնդիրը շեղել էին մեր ուշադրությունը տարածաշրջանային տնտեսական թեմաներից:

Հասկացա, որ մասնագիտական քննարկումներ չեն լինելու։ Հարցը փողոցն է լուծելու։ Հետո, երբ սկսեցին քննարկել ՄԱԿ-ում մեր երկրի քվեարկության վիճակագրական տվյալները, էլի չհասցրեցի կարդալ։ 

Ոստիկանության հաղորդագրության մեջ բառ անգամ չկա ՍԴ նախագահ Հրայր Թովմասյանի մասին, թեպետ հատուկ ջանացել են այնպես գրել, որ տեղ թողնեն հաջորդ օղակների համար:

Պատանդի և քաղբանտարկյալի միջև կա որակական տարբերություն։ Քոչարյանի հանդեպ չի պահպանվում դատաիրավական որևէ նորմ։ Նա բանտում է, որովհետև այդպես է ուզում մեկ հոգի։

Անկախությունը բացարձակ արժեք է։ Անկախ ես ոչ թե ասելով, այլ ապրելակերպով, երկրի իմիջով, քաղաքական ինստիտուտներով, գիտելիքահեն տնտեսությունով, զարգացած և կրթված երիտասարդներով։

Թե ինչպես ազգովի խաբվեցինք ու չնկատելու տվեցինք ակնհայտ ազդանշանները կեղտոտ գործարքի մասին, թե ինչպես երկրի ղեկը վստահեցինք բանակից թռած դասալիքներին։

Անհավատալի է, բայց հնարավոր է, որ սա էլ է հանքարդյունաբերության նկատմամբ իշխանությունների վերաբերմունքի փոփոխության պատճառներից։ 

Ես նույնպես դեմ եմ, որ այս հարցը լուծվի հանրաքվեի միջոցով, որին մասնակցելու են մարդիկ, ովքեր, մեղմ ասած, չեն տիրապետում խնդրի ամբողջական պատկերին։