Ոչ մի երկիր խտրականությունից զերծ չէ: Մենք դրա ականատեսն ենք ամենուր, տարբեր կերպ' հին թե նոր, գաղտնի թե բացահայտ, հասարակական թե անձնական: Այն կարող է հանդիպել որպես ինստիտուցիոնալ ռասայական խտրականություն, ազգային պայքար, անհանդուրժողականության և ժխտման դրվագներ, կամ էլ որպես պատմության պաշտոնական ազգային տարբերակ, որ ժխտում է մյուս ազգերի ինքնությունը:

Խտրականությունն ուղղված է լինում այն անհատներին և խմբերին, որոնք ավելի խոցելի են' հաշմանդամները, կանայք և աղջիկները, աղքատները, վերաբնակիչները, փոքրամասնությունները և բոլոր նրանք, ովքեր դիտվում են որպես այլք:

Այս խոցելի մարդիկ հաճախ դուրս են մնում իրենց համայնքների տնտեսական, քաղաքական, մշակութային և սոցիալական կյանքից: Մոլեռանդությունը, որն անարգում և բացառում է նրանց, գործադրվում է ծայրահեղականների կողմից: Որոշ երկրներում մենք օտարատյացության նոր քաղաքականության սկզբնավորման ականատեսն ենք լինում:

Բայց խտրականության այս զոհերը միայնակ չեն: Միավորված ազգերի կազմակերպությունը նրանց հետ է' պարտավորված լինելով պաշտպանել բոլորի իրավունքները և հատկապես ամենախոցելիներինը: Սա է մեր կոչումն ու առաքելությունը:

Մարդու իրավունքների միջազգային համայնքը շարունակում է առճակատել կողմնապահության ու ատելության դեմ: Հանրային իրազեկվածությունը սկիզբ է դրել համընդհանուր փաստաթղթերի, որոնք առաջարկում են իրավական պաշտպանություն խտրականությունից և անհավասար վերաբերմունքից:

Բայց վերացական հանձնառությունները բավական չեն: Մենք պետք է շարունակենք դիմակայել անհավասարությանն ու անհանդուրժողականությանը, որտեղ էլ դրանք հանդիպեն:          

Մարդու իրավունքների օրը ես հրավիրում եմ բոլոր մարդկանց ամենուր, բոլոր մակարդակներում' խտրականության դեմ պայքարում միանալ Միավորված ազգերի կազմակերպության և մարդու իրավունքների պաշտպաններին:

    Նյու Յորք, 10 դեկտեմբերի 2009