Եզն ընկավ, դանակավորները շատացան: Ընկած եզին էլ չեն խփում։ Արդյոք բոլորի՞ վրա է տարածվում ժողովրդական այս ասացվածքը։

2008–ից այս կողմ Հայաստանում մշտապես բնակվող ու հատկապես 1974–ից բարձր ծնված քաղաքացիները պետք է հիշեն հետևյալը՝

–ընկած եզը կաշին չի փոխի,

–ուրիշի դեզի հաշվին ընկած եզն էլ է ճարպակալում,

–ընկած եզը կատաղած ոչխարից վտանգավոր է,

–աշխատող մարդու և աղքատի վրա ընկած եզն էլ է հարձակվում,

–ընկած եզի տակ հորթ չես գտնի

–ինչքան էլ ընկած եզի վրա տանջվես, միևնույն է, կաթ չես ստանա,

–միայն ընկած եզը գիտի՝ ում ցանքերն է կերել,

–ընկած եզի ո՛չ կաշին է բանի պետք, ո՛չ էլ կոտոշը,

–մոռացել էր ընկած եզը, որ իրականում հորթ է եղել,

–նույնիսկ ծեր կովն ընկած եզին չի սիրում,

–ավելի լավ է լինել անգղի կտուց, քան ընկած եզի պոչ։

Չէր խանգարի նաև հիշել, որ հաչող շները, փչող քամին ու հեռացող քարավանը ընկած եզի հետ ոչ մի կապ չունեն։

Հեռացող քարավանը շարունակվող կյանքն է, ընկած եզը... մի խոսքով՝ ընկած եզ...

Վախթանգ Մարգարյան