Ազգային ժողովում 2010թ. պետական բյուջեի օրենքի նախագծի քննարկման ժամանակ վարչապետ Տիգրան Սարգսյանն իր ելույթում ասել էր, թե ուսումնասիրությունները ցույց են տվել, որ մեր քաղաքացիներին առաջին հերթին մտահոգում են ոչ թե թոշակների և աշխատավարձերի, գործազրկության, նոր աշխատատեղերի ստեղծման, գնաճի, փոխարժեքի և նույնիսկ Լեռնային Ղարաբաղի կամ ցեղասպանության ճանաչման խնդիրները, այլ սոցիալական արդարության խնդիրը։  

«7օր»-ի հետ զրույցում գնահատելով այս մոտեցումը՝ հոգեբան Կարինե Նալչաջյանն ասել է, թե սոցիալական արդարության հարցը, իսկապես, առաջանային ու կարևոր է, բայց այդպես արտահայտվելը նշանակում  է մի քիչ թերագնահատել մեր հասարակությանը։ Մեր հասարակությունն ավելիին է արժանի։

- Եթե սոցիալական արդարություն ասվածը միայն սոցիալական վիճակին՝ ստամոքսին է վերաբերում, ապա դա իհարկե այդպես չէ, որովհետև ես շատ ավելի բարձր կարծիք ունեմ մեր հասրակության մասին։ Եթե այդ է նկատի ունեցել վարչապետը, ապա ես շատ դեմ եմ և նույնիսկ վիրավորական եմ համրում մեր հասարակության համար,-ասել է նա։

Հոգեբանը նաև նշել է, որ սոցիլական արդարությունն ավելի լայն համատեքստում է պետք հասկանալ։

-Օրինակ՝ միջպետական, ազգային հարցերում։ Եվ դա երևաց հայ-թուրքական հարաբերություններին՝ այդ զգայուն նյարդին դիպչելու ժամանակ։ Կարծես մի վտանգ առաջացավ, և ես հիացմունքով էի նայում, թե ինչքան մարդ էր դուրս եկել փողոց՝ արդարություն ուզելու։ Թեև մեր հասարակությունում արժեզրկումներ շատ են եղել (իսկապես ակնհայտ են կրթության, հայրենիքի  նկատմամբ վերաբերմունքի անկումը), բայց բոլոր դեպքերում ինչ-որ զգայուն նյարդ ունի հասարակությունը, և դա ազգային ինքնության խնդիրն է։ Եվ երբ դիպչում ես դրան, ազնիվ մի պոռթկում է առաջանում,-հավելել է Կարինե Նալչաջյանը։

7or.am